დასახელება: ტობის წიგნი, D ხელნაწერი

რედაქტორი: ნათია დუნდუა

სახელი:

ელ-ფოსტა: dunduanatia@gmail.com

გამომცემელი: ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი

გამოცემის ადგილი: თბილისი

წყარო:

დაცულია:
ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, D ფონდი

თარიღი: XVII

დამატებითი ინფორმაცია: ბიბლიოგრაფია: ც. ქურციკიძე, ძველი აღთქმის აპოკრიფული წიგნების ქართული ვერსიები, I, "მეცნიერება", თბილისი, 1970 | შესრულებულია ქაღალდზე; | ნაკლული, ახალი რესტავრირებული, დალაქავებული; | აქ დაცული "ტობის წიგნის" ტექსტი მიდრეკილია შემოკლებისკენ; | ტყავგადაკრული, ხის გატეხილი ყდა, მელანი - შავი; | კრიპტოგრამა: 41, 43, 45. | გადამწერნი: 3r - 82v - იობი (12r), 83r - 155v - ახალ მოსწავლე მწერალი გაბრიელი (98v, 118r); | შემოწირულია მარიამ გავაშვილის მიერ; | დამკვეთი - მდივანბეგი ორბელიშვილი (98v, 108v) | 1. I ნეშტთა - 3r - 12r, 2. ნეშტთა, თავი მეორე - 13r - 30v; 3. ესთერი - 31r - 39v; 4. ტობისი - 39v - 47r; 5. ივდითი - 47r - 57v; 6. წიგნი ეზრა ზორაბაბელისა - 57v - 69r; 7. ეზრა ზორაბობელისა ორ[ი] - 69r - 75v; 8. წიგნი ეზრასი მესამე - 75v - 82v; 9. ბ სჯული - 83r - 98v; 10. ისოსი ძისჲ ნავესი წიგნი - 99r - 118r; 11. წიგნი მსაჯულთა - 118v - 138r; 12. წიგნი რუთისი - 138r - 140v; 13. იობი - 140v - 155v, წყდება "...ჟამი სამე არს, რომელი იტყჳნ და მრავალი ნაწილისათა იციედ" (32.7). | უძღვის სამოციქულოს საძიებელი (2r-v). | თავებად დაყოფა, ზოგან წიგნების მითითება და შენიშვნები ტექსტის მიმართ აშიებზე ხელის მიხედვით ეკუთვნის ვახტანგ VI. | ანდერძი: "ცოდვილს იობს შეუნდვნეს ღმერთმან" (12r) | 155 ფ. 29X20,5 2 სვეტად, 33-34 სტრიქონი, ნუსხური (სხვადასხვა ხელით, სათაურები სინგურით).

ქართული

პარალელური

I

თავი

1,1

წიგნი სიტყუათა ტობისნი ტობიელისნი, ძისა ანანიელისნი, ძისა გაბაელისნი, ძისა ანაველისნი, ნათესავისაგან ასერისი, ტომისაგან ნეფთალემისნი,

βίβλος λόγων Τωβὶτ τοῦ Τωβιὴλ τοῦ Ἁνανιὴλ τοῦ Γαβαὴλ τοῦ Ἀδουὴλ ἐκ τοῦ σπέρματος Ἀσιὴλ ἐκ τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ

1,2

რომელი წარიტყუჱნა დღეთა ენემესარისთა, მეფისა ასურასტანისათა, თეზბეთ, რომელ არს მარჯუენით კერძოსა, რომელ არს ნეფთალემისი, გალილიას, ზემო კერძო ასერსა.

ὃς ᾐχμαλωτεύθη ἐν ἡμέραις Ἐνεμεσσάρου τοῦ βασιλέως Ἀσσυρίων ἐκ Θισβης ἥ ἐστιν ἐκ δεξιῶν Κυδιὼς τῆς Νεφθαλεὶμ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ὑπερ-άνω Ἀσήρ

1,3

მე, ტობი, გზათა ჭეშმარიტებისათა ვიდოდე და სიმართლისათა ყოველთა დღეთა ცხორებისა ჩემისათა, მოწყალებანი და ქველის საქმენი მრავალნი ვყვენ ძმათა მიმართ ჩემთა და ნათესავთა ჩემთა, რომელნი თანა-მივიდოდეს მე, მი-რა-ვიდოდით ჩუენ სოფლად ასურასტანელთა - ნინევედ.

Ἐγὼ Τωβὶτ ὁδοῖς ἀληθείας ἐπορευόμην καὶ δικαιοσύνης πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου καὶ ἐλεημοσύνας πολλὰς ἐποίησα τοῖς ἀδελφοῖς μου καὶ τῷ ἔθνει μου τοῖς συμ-πορευθεῖσιν μετ᾽ ἐμοῦ εἰς χώραν Ἀσσυρίων εἰς Νινευή

1,4

და ოდეს ვიყავ სოფელსა ჩემსა, ქუეყანასა ისრაელისასა, სიჭაბუკესა ჩემსა ყოველი ტომი ნეფთალემისი, მამისა ჩემისა, განდგა სახლისაგან დავითისა იერუსალემით, რომელი გამორჩეულ იყო ყოვლისაგან ტომისა ისრაელისა მსხუჱრპლის შეწირვად ყოვლისა ტომისა. და განწმიდნა ტაძარი იგი სამკჳდრებელისა მაღლისა და აღაშენა ყოველთა მიმართ ნათესავთათჳს საუკუნეთასა.

καὶ ὅτε ἤμην ἐν τῇ χώρᾳ μου ἐν τῇ γῇ Ἰσραήλ νεωτέρου μου πᾶσα φυλὴ τοῦ Νεφθαλεὶμ τοῦ πατρός μου ἀπ-έστη ἀπὸ τοῦ οἴκου Δαυὶδ ἀπὸ Ἰερουσαλὴμ τῆς ἐκ-λεγείσης ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν Ἰσραὴλ εἰς τὸ θυσιάζειν πάσας τὰς φυλάς καὶ ἡγιάσθη ὁ ναὸς τῆς κατασκηνώσεως τοῦ ὑψίστου καὶ ᾠκοδομήθη εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος

1,5

რამეთუ ყოველნი ტომნი, თანა-განდგეს და სახლი ნეფთალემისი, მამისა ჩემისა, უზორვიდეს დანს შინა ჴბოსა მას ოქროსასა, რომელი ქმნა იორობუამ, მეფემან ისრაელისამან, და მაღალთა ზედა ყოველთა მთათა გალილიასათა.

καὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ αἱ συν-απο-στᾶσαι καὶ ὁ οἶκος Νεφθαλεὶμ τοῦ πατρός μου ἐθυσίαζον ἐν Δάν τῷ μόσχῳ ὃν ἐποίησεν Ἰεροβεὰμ ὁ βασιλεὺς Ἰσραὴλ ἐπὶ πάντων ὀρέων τῆς Γαλιλαίας

1,6

ხოლო მე მარტო მივიდი მრავალგზის იერუსალემად დღესასწაულთა, ვითარცა წერილ არს ყოვლისათჳს ისრაელისა ბრძანებითა საუკუნოთა, პირველთა ნაყოფთასა და ათეულთა ნაყოფისათა პირველნარისუავი ცხოვართა მივიღე

καὶ ἐγὼ μόνος ἐπορευόμην πλεονάκις εἰς Ἱεροσόλυμα ἐν ταῖς ἑορταῖς καθὼς γέγραπται ἐν παντὶ τῷ Ἰσραὴλ ἐν προστάγματι αἰωνίῳ τὰ πρωτογενήματα καὶ τὰς δεκάτας τῶν γενημάτων καὶ τὰς πρωτοκουρίας τῶν προβάτων ἔχων

1,7

და მივსცი იგი მღდელთა, ძეთა ჰარონისთა, საკურთხეველსა და ყოველთა ნაყოფთა ათეულსა მივსცემდ ძეთა ლევისთა, რომელნი ჰმსახურებდეს იერუსალემს.

καὶ ἐδίδουν αὐτὰς τοῖς ἱερεῦσιν τοῖς υἱοῖς Ἀαρὼν πρὸς τὸ θυσιαστήριον καὶ πάντων τῶν γενημάτων τὴν δεκάτην ἐδίδουν τοῖς υἱοῖς Λευὶ τοῖς θεραπεύουσιν εἰς Ἰερουσαλήμ καὶ τὴν δευτέραν δεκάτην ἀπεπρατιζόμην καὶ ἐπορευόμην ἐδαπάνων ἐν Ἱεροσολύμοις καθ᾽ ἕκαστον ἐνιαυτόν

1,8

ხოლო მესამე ათეული მივსცი, ვიეთა-იგი ჯერ-არნ, ვითარცა-იგი მამცნო მე დებორა, მამის დედამან ჩემმან, რამეთუ ობოლი დავშთი მამისაგან ჩემისა.

καὶ τὴν τρίτην ἐδίδουν οἷς καθήκει καθὼς ἐνετείλατο Δεββώρα ἡ μήτηρ τοῦ πατρός μου διότι ὀρφανὸς κατελείφθην ὑπὸ τοῦ πατρός μου

1,9

და ვიქმენ მამაკაცად, მოვიყვანე ანნა ცოლად, ნათესავი მამისა ჩემისა, და მესუა მისგან ტობია.

καὶ ὅτε ἐγενόμην ἀνήρ ἔλαβον Ανναν γυναῖκα ἐκ τοῦ σπέρματος τῆς πατριᾶς ἡμῶν καὶ ἐγέννησα ἐξ αὐτῆς Τωβιαν

1,10

და რაჟამს წარვიტყუჱნე ნინევად, ყოველნი ძმანი ჩემნი და ნათესავისა ჩემისაგანნი ჭამდეს პურსა წარმართთასა.

καὶ ὅτε ᾐχμαλωτίσθην εἰς Νινευή πάντες οἱ ἀδελφοί μου καὶ οἱ ἐκ τοῦ γένους μου ἤσθιον ἐκ τῶν ἄρτων τῶν ἐθνῶν

1,11

ხოლო მე დავიცევ თავი ჩემი ჭამისაგან,

ἐγὼ δὲ συνετήρησα τὴν ψυχήν μου φαγεῖν

1,13

და მომცა მე ღმერთმან მადლი და ხატი წინაშე ენემესერ მეფისა, და ვიყავ მისსა ვაჭარ.

καὶ ἔδωκεν μοι ὁ ὕψιστος χάριν καὶ μορφὴν ἐνώπιον Ἐνεμεσσάρου καὶ ἤμην αὐτοῦ ἀγοραστής

1,14

და მივიდოდე ხუჟიკეთად და ვევედრე გაბაელს, ძმასა გაბრიასსა, ჰრაგუელს შინა ხუჟიკეთისასა ვეცხლისა ათი ტალანტი, რომელ არს ათი ქანქარი.

καὶ ἐπορευόμην εἰς τὴν Μηδίαν καὶ παρεθέμην Γαβαήλῳ τῷ ἀδελφῷ Γαβρία ἐν Ῥάγοις τῆς Μηδίας ἀργυρίου δέκα τάλαντα

1,15

და ოდეს მოკუდა ენემესერ მეფე, მეფობდა სენაქერემ, ძე მისი, მის წილ, და გზანი მისნი შფოთ იყვნეს, და ვერღარა ვიკადრე მისლვად ხუჟიკეთა.

καὶ ὅτε ἀπέθανεν Ἐνεμέσσαρος ἐβασίλευσεν Σενναχηρεὶμ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ καὶ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ ἠκαταστάτησαν καὶ οὐκέτι ἠδυνάσθην πορευθῆναι εἰς τὴν Μηδίαν

1,16

და დღეთა ენემესარისთა მოწყალებჲსაჲ მრავალსა ვჰყოფდე ძმათა ჩემთათჳს.

καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις Ἐνεμεσσάρου ἐλεημοσύνας πολλὰς ἐποίουν τοῖς ἀδελφοῖς μου

1,17

პურსა ჩემსა ვსცემდ მშიერთა და სამოსელსა - შიშუჱლთა. და უკუეთუ სადა ვინ ვიხილი ნათესავისა ჩუენისა, გინა მომკუდარი და განგდებული უკანა კერძო ზღუდესა ნინევისასა, დავჰფლევდ მათ,

τοὺς ἄρτους μου ἐδίδουν τοῖς πεινῶσιν καὶ τὰ ἱμάτιά τοῖς γυμνοῖς καὶ εἴ τινα ἐθεώρουν ἐκ τοῦ γένους μου τεθνηκότα καὶ ἐρριμμένον ὀπίσω τοῦ τείχους Νινευή ἔθαπτον αὐτόν

1,18

და რაოდენთა მოსწყუჱდდა სენაქერემ მეფე, მო-რა-ვიდა სივლტოლით ჰურიასტანით, და დავჰფლევდ მათ პარვით, რამეთუ მრავალნი მოსრნა გულისწყრომით; და ეძიებდა მეფე გუამებსა მათსა და არა პოვა.

καὶ εἴ τινα ἀπέκτεινεν Σενναχηρεὶμ ὁ βασιλεύς ὅτε ἦλθεν φεύγων ἐκ τῆς Ἰουδαίας ἔθαψα αὐτοὺς κλέπτων πολλοὺς γὰρ ἀπέκτεινεν ἐν τῷ θυμῷ καὶ ἐζητήθη ὑπὸ τοῦ βασιλέως τὰ σώματα καὶ οὐχ εὑρέθη

1,19

მი-ვინმე-ვიდა ნინეველი და უთხრა ჩემთჳს მეფესა, ვითარმედ მე დავჰფლევდ მკუდრებსა მას. და დავემალე, რამეთუ ვაგრძენ, ვითარმედ მეძიებენ მე მოკლვად, შემეშინა და ვივლტოდე.

πορευθεὶς δὲ εἷς τῶν ἐν Νινευη καὶ ὑπέδειξε τῷ βασιλεῖ ὅτι ἐγὼ θάπτω καὶ ἐκρύβην ὅτε ἐπιγνοὺς ὅτι ζητοῦμαι τοῦ ἀποθανεῖν ἐφοβήθην καὶ ἀπέδρασα

1,20

და აღიჭრეს ყოველი ნაყოფი მათი და არარაჲ დამიშთა თჳნიერ ხოლო ანნას, ცოლისა ჩემისა, და ტობიასა, ძისა ჩემისა.

καὶ διηρπάγη πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου καὶ οὐ κατελείφθη οὐδὲν πλὴν Ἅννας τῆς γυναικός μου καὶ Τωβίου τοῦ υἱοῦ μου

1,21

და არღარა წარსრულ იყვნეს ერგასისნი დღენი, მოკლეს იგი ორთა ძეთა მისთა, და წარივლტოდეს იგინი და წარვიდეს მთათა არატით კერძო. და მეფობდა საკერდონ, ძე მისი, მის წილ. და დაადგინნა მან აქიაქაროს, ძე ანაელისი, ძმისწული ჩემი, ყოველთა ზედა რჩეულთა სამეუფოსა მისისათა და ყოველთა ზედა განსაგებელთა მისთა.

καὶ οὐ διῆλθον πεντήκοντα ἡμέραι ἀπέκτειναν αὐτὸν οἱ δύο υἱοὶ αὐτοῦ καὶ ἔφυγον εἰς τὰ ὄρη Ἀραράτ καὶ ἐβασίλευσεν Σαχερδονὸς ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ᾽ αὐτοῦ καὶ ἔταξεν Ἀχιάχαρον τὸν Ἁναὴλ υἱὸν τοῦ ἀδελφοῦ μου ἐπὶ πᾶσαν τὴν ἐκλογιστίαν τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν ἐκλογιστίαν τῆς βασιλείας αὐτοῦ αὐτοῦ καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν διοίκησιν

1,22

და ევედრა აქიარქოს ჩემთჳს მეფესა. და მოვედ ნინევედ, რამეთუ აქიარქოს იყო ღჳნისმნე და ბეჭედსა ზედა და განმგებელ და სიტყჳსმყოფელ, სამწიგნობროსა მწერალ. და დაადგინა საკერდონსორ შემდგომად თჳსა. ხოლო იყო იგი ძმისწული ჩემი.

καὶ ἠξίωσεν Ἀχιάχαρος περὶ ἐμοῦ καὶ ἦλθον εἰς Νινευή δὲ Ἀχιάχαρος ἦν ὁ οἰνοχόος καὶ ἐπὶ τοῦ δακτυλίου καὶ διοικητὴς ἐκλογιστής καὶ κατέστησεν αὐτὸν ὁ Σαχερδονός ἐκ δευτέρας δὲ ἦν ἐξάδελφός μου

II

თავი

2,1

და ოდეს მოვედ სახედ ჩემდა, და მოიყვვანეს ანნა, ცოლი ჩემი, და ტობია, ძე ჩემი. და იყო ერგასისთა მათ დღესასწაული, რომელ არს წმიდაჲ შჳდთა მათ შაბათთა. მიმიზდეს მე პური ჩემი და დავჯედ ჭამად.

καὶ ὅτε κατῆλθον εἰς τὸν οἶκόν μου καὶ ἀπεδόθη μοι Αννα ἡ γυνή μου καὶ Τωβιας ὁ υἱός μου καὶ ἐν τῇ πεντηκοστῇ τῇ ἑορτῇ ἥ ἐστιν ἁγία ἑπτὰ ἑβδομάδων ἐγενήθη ἄριστον μοι καὶ ἀνέπεσα τοῦ φαγεῖν

2,2

და ვიხილე სანოვაგე მრავალი და ვარქუ ძესა ჩემსა: წარვედ და მოიყვანე, ვინცა ჰპოო ძმათაგანი ჩუენთა ნაკლულევანი, რომელსა ეჴსენოს უფალი; აჰა ესერა, გელი შენ.

2,3

მოვიდა და მრქუა მე: მამაო, ერთი ვინმე ნათესავისა ჩუენისა შეგულარძნილი დაგდებული უბანთა ზედა.

καὶ ἐλθὼν καὶ εἶπεν πάτερ εἷς ἐκ τοῦ γένους ἡμῶν ἐστραγγαλωμένος ἔρριπται ἐν τῇ ἀγορᾷ

2,4

ხოლო მე ვიდრე პურის ჭამამდე აღვდეგ, აღვიღე და შევიღე სახლსა, ვითარმედ დაჰჴდა მზე.

κἀγὼ με πρὶν ἢ γεύσασθαί ἀναπηδήσας ἀνειλόμην αὐτὸν καὶ εἴς τι οἴκημα ἔθηκα ἕως οὗ ἔδυ ὁ ἥλιος

2,5

მოვიქეც, და დავიბანე და ვჭამე პური ჩემი მწუხარებით.

καὶ ἐπιστρέψας ἐλουσάμην καὶ ἤσθιον τὸν ἄρτον μου ἐν λύπῃ

2,6

და მომეჴსენა წინაწარმეტყუელებაჲ ამოსისი, ვითარმედ: გარდაიქცენ დღესასწაულნი თქუენნი გლოვად და ყოველნი სიხარულნი თქუენ გოდებად.

καὶ ἐμνήσθην τῆς προφητείας Αμως καθὼς εἶπεν στραφήσονται αἱ ἑορταὶ ὑμῶν εἰς πένθος καὶ πᾶσαι αἱ εὐφροσύναι ὑμῶν εἰς θρῆνον

2.7 ხოლო მო-რა-ვიჴსენე ესე, და ვტიროდე.

და ოდეს დაჰჴდა მზე, წარვედ და დავჰფალ იგი.

2,8

და მოძმენი მეკიცხევდეს მე და იტყოდეს: არღარა ეშინის ამას მოკლვისაგან. ამის საქმისათჳს ივლტოდა და კუალად მკუდართავე დაჰფლავს.

καὶ οἱ πλησίον ἐπεγέλων λέγοντες οὐκέτι φοβεῖται φονευθῆναι τούτου περὶ τοῦ πράγματος ἀπέδρα καὶ πάλιν τοὺς νεκρούς θάπτει

2,9

და მასვე ღამესა დავჰფალ იგი და მოვედ და დავწევ შეგინებული კედელსა თანა ეზოჲსასა და პირსა არა დამებურა.

καὶ ἐν αὐτῇ τῇ νυκτὶ θάψας καὶ εἰσῆλθον καὶ ἐκοιμήθην μεμιαμμένος παρὰ τὸν τοῖχον τῆς αὐλῆς καὶ τὸ πρόσωπόν μου ἀκάλυπτον ἦν

2,10

და არა ვიცოდე, რამეთუ სირები იყო კედელსა და თუალნი ჩემნი მეხილნეს. და დამაჯვეს თუალთა ტფილი სირთა მათ, და მიმექცა თეთრი თუალთა ჩემთა.

καὶ οὐκ ᾔδειν ὅτι στρουθία ἐστίν ἐν τῷ τοίχῳ καὶ τῶν ὀφθαλμῶν μου ἀνεῳγότων ἀφώδευσαν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου θερμὸν τὰ στρουθία καὶ ἐγενήθη λευκώματα εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ ἐπορεύθην πρὸς ἰατρούς καὶ οὐκ ὠφέλησάν δὲ Αχιαχαρος ἔτρεφέν με ἕως οὗ ἐπορεύθη εἰς τὴν Ἐλυμαΐδα

2,11

ხოლო ცოლი ჩემი ანნა დობდა სადედოსა.

καὶ ἡ γυνή μου Αννα ἠριθεύετο ἐν τοῖς γυναικείοις

2,12

და მიუძღუანებნ უფალსა მათსა და მოიღებნ სასყიდელსა.

καὶ ἀπέστελλε τοῖς κυρίοις αὐτῶν καὶ ἀπέδωκαν τὸν μισθὸν καὶ ἐν τῇ ἑβδόμῃ τοῦ Δύστρου ἐξέτεμε τὸν ἱστὸν καὶ ἀπέστειλεν αὐτὸν τοῖς κυρίοις καὶ ἔδωκαν αὐτῇ τὸν μισθὸν καὶ ἔδωκαν αὐτῇ ἐφ᾽ ἑστίᾳ ἔριφον

და

მეშჳდესა თუჱსა ამის იგრიკისასა მოჰკუჱთნა ქსელნი და მიუძღუანნა იგინი უფალთა მათთა. და მოსცეს მას სასყიდელი და დაურთეს მას ზედა თიკანი.

2,13

ხოლო ვითარცა შემოვიდა, იწყო ბარიდ თიკანმან მან. და ვარქუ მას: ვინაჲ მოვა თიკანი ესე? ნუუკუჱ მპარავი არს? მიეც უფალთა თჳსთა, ვისიცა არს, რამეთუ არა ჯერ-არს ნაპარევი ჭამად.

καὶ ὅτε εἰσῆλθεν πρός με ἤρξατο κράζειν ὁ ἔριφος καὶ εἶπα αὐτῇ πόθεν τὸ ἐρίφιον τοῦτο μὴ κλεψιμαῖόν ἐστιν ἀπόδος τοῖς κυρίοις αὐτοῦ γὰρ οὐ θεμιτόν ἐστιν κλεψιμαῖον φαγεῖν

2,14

ხოლო მან თქუა: ნიჭად მომცეს ეგე სასყიდელსა ზედა. და არა მრწმენა მისი. ვეტყოდე, რაჲთამცა მისცა უფალთა მისთა, და ვჰრისხევდი მას. ხოლო მან მომიგო და მრქუა: სადა არიან მოწყალებანი და სიმართლენი შენნი? აჰა ესერა განცხადნა ყოველი შენ ზედა.

δὲ ἡ εἶπεν δῶρον δέδοταί αὐτή ἐπὶ τῷ μισθῷ καὶ οὐκ ἐπίστευον αὐτῇ ἔλεγον ἀποδιδόναι τοῖς κυρίοις καὶ ἠρυθρίων πρὸς αὐτήν δὲ ἡ ἀποκριθεῖσα εἶπέν μοι ποῦ εἰσιν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ δικαιοσύναι σου ἰδοὺ γνωστὰ πάντα μετὰ σοῦ

III

თავი

3,1

და შევწუხენ და ვტიროდე და ვილოცევდ ურვით და ვიტყოდე:

καὶ λυπηθεὶς ἔκλαυσα καὶ προσευξάμην μετ᾽ ὀδύνης λέγων

3,2

მართალ ხარ შენ, უფალო, და ყოველნი საქმენი და გზანი შენნი მოწყალება არიან და ჭეშმარიტება, და სასჯელსა სიმართლისა და ჭეშმარიტებისასა შჯი უკუნისამდე.

δίκαιος εἶ κύριε καὶ πάντα τὰ ἔργα σου καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἐλεημοσύναι καὶ ἀλήθεια καὶ κρίσιν ἀληθινὴν καὶ δικαίαν κρίνεις εἰς τὸν αἰῶνα

3,3

მომიჴსენე მე და მოიხილე ჩემ ზედა და ნუ შურსა ეძიებ ცოდვათა ჩემთასა, რომელთა ცოდეს შენ წინაშე.

μνήσθητί μου καὶ ἐπίβλεψον ἐπ᾽ ἐμέ καὶ μή ἐκδικήσῃς ταῖς ἁμαρτίαις μου καὶ τοῖς ἀγνοήμασίν τῶν πατέρων μου ἃ ἥμαρτον σου ἐνώπιόν

3,4

რამეთუ არა ისმინნეს მცნებანი შენნი და მიმცენ ჩუენ მიმოდასატაცებელად და ტყუჱობად და იგავად და საყუჱდრელად ყოველთა წარმართთა, რომელთა შორის განბნეულ ვართ.

γὰρ παρήκουσαν τῶν ἐντολῶν σου καὶ ἔδωκας ἡμᾶς εἰς διαρπαγὴν καὶ αἰχμαλωσίαν καὶ θάνατον καὶ παραβολὴν ὀνειδισμοῦ πᾶσιν τοῖς ἔθνεσιν ἐν οἷς ἐσκορπίσμεθα

3,5

ხოლო აწ, ყოველნი მსჯავრნი შენნი ჭეშმარიტ არიან ყოფად ჩემგან ცოდვათა ჩემთათჳს, და რამეთუ არა ვყვენით მცნებანი შენნი, რამეთუ არა ვიდოდით ჭეშმარიტებით წინაშე შენსა.

καὶ νῦν πολλαὶ αἱ κρίσεις σού ἀληθιναὶ εἰσιν ποιῆσαι ἐξ ἐμοῦ περὶ τῶν ἁμαρτιῶν μου ὅτι οὐκ ἐποιήσαμεν τὰς ἐντολάς σου γὰρ οὐ ἐπορεύθημεν ἐν ἀληθείᾳ ἐνώπιόν σου

3,6

ხოლო აწ სათნოებისაებრ ნებისა შენისა ყავ წინაშე შენსა ჩემ თანა, ბრძანე მიღებაჲ სულისა ჩემისა, რაჲთა განვეტეო და ვიქმნე მიწა; რამეთუ უმჯობეს არს ჩემდა სიკუდილი, ვიდრე ცხორებასა, რამეთუ ყუჱდრებაჲ ნაცილი მესმა და მწუხარებაჲ დიდი არს ჩემ თანა. ბრძანე განტევებაჲ ჩემი ურვილებისაგან ჩემისა აწვე საუკუნესა მას ადგილსა და ნუ გარე-მიიქცევ, პირსა შენსა ჩემგან.

καὶ νῦν κατὰ τὸ ἀρεστὸν ποίησον ἐνώπιόν σου μετ᾽ ἐμοῦ καὶ ἐπίταξον ἀναλαβεῖν τὸ πνεῦμά μου ὅπως ἀπολυθῶ καὶ γένωμαι γῆ διότι λυσιτελεῖ μοι ἀποθανεῖν ἢ ζῆν ὅτι ὀνειδισμοὺς ψευδεῖς ἤκουσα καὶ λύπη πολλὴ ἐστὶν ἐν ἐμοί ἐπίταξον ἀπολυθῆναί με τῆς ἀνάγκης ταύτης ἤδη εἰς τὸν αἰώνιον τόπον καὶ μὴ ἀποστρέψῃς κύριε τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾽ ἐμοῦ

3,7

მას დღესა შინა შეჰხუდა სარას, ასულსა ჰრაგუელისსა, ეკბატანს ხუჟიკეთისასა ყუჱდრებაჲ მჴევალთაგან მამისა მისისათა.

ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ συνέβη Σαρρα τῇ θυγατρὶ Ραγουηλ ἐν Ἐκβατάνοις τῆς Μηδίας ταύτην ὀνειδισθῆναι ὑπὸ παιδισκῶν πατρὸς αὐτῆς

3,8

რამეთუ მიცემულ იყო იგი შჳდთა ქმართა, და ასმოდეოსი, ბოროტი ეშმაკი, მოსრვიდა მათ ვიდრე შესლვამდე მისა მის თანა, ვითარცა არს წესი დედათა. და ჰრქუეს: არა გიცნობიეს-ა, რომელსა დაგიშდობიან ქმარნი? რამეთუ შჳდი ქმარი გესუა და ერთისაცა მათგანისა არა სახელ-გედვა შენ ცოლად.

ὅτι δεδομένη ἦν ἑπτά ἀνδράσιν καὶ Ασμοδαυς τὸ πονηρὸν δαιμόνιον ἀπέκτεινεν αὐτοὺς πρὶν ἢ γενέσθαι αὐτοὺς μετ᾽ αὐτῆς ὡς ἐστὶν ἀποδεδειγμένον ἐν γυναιξίν καὶ εἶπαν αὐτῇ οὐ συνίεις ἡ ἀποπνίγουσά τοὺς ἄνδρας ἤδη ἑπτὰ ἀνδράσιν ἔσχες καὶ ἑνὸς αὐτῶν οὐκ ὠνάσθης

3,9

რაჲსათჳს უკუჱ მტანჯავ? უკუეთუ იგინი მოსწყდეს, ვიდოდე შენცა მათ თანა, ნუმცა გჳხილავს შენი ძე, გინა ასული უკუნისამდე.

τί μαστιγοῖς ἡμᾶς εἰ ἀπέθαναν βάδιζε μετ᾽ αὐτῶν μὴ ἴδοιμέν σου υἱὸν ἢ θυγατέρα εἰς τὸν αἰῶνα

3,10

ესე ვითარცა ესმა, შეწუხნა ფრიად, ვიდრე მოშთობადმდე თავისაცა და თქუა: მარტო ვარ მე მამისა ჩემისა, უკუეთუ ვყო ესე, საყუჱდრელ არს თავისა ჩემისა და სიბერე მისი შთაჴდა სალმობით ჯოჯოხეთად.

ταῦτα ἀκούσασα ἐλυπήθη σφόδρα ὥστε ἀπάγξασθαι καὶ εἶπεν μία μέν εἰμι τῷ πατρί μου ἐὰν ποιήσω τοῦτο ὄνειδος ἐστιν αὐτῷ καὶ τὸ γῆρας αὐτοῦ κατάξω μετ᾽ ὀδύνης εἰς ᾅδου

3,11

და ევედრებოდა უფალსა სარკუმლით გამო და იტყოდა: კურთხეულ ხარ შენ, უფალო, ღმერთო ჩემო, და კურთხეულ არს სახელი შენი, წმიდაჲ და პატიოსანი, უკუნისამდე, გაკურთხევდეთ შენ ყოველნი საქმენი უკუნისამდე.

καὶ ἐδεήθη πρὸς τῇ θυρίδι καὶ εἶπεν εὐλογητὸς εἶ κύριε ὁ θεός μου καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ ἔντιμον εἰς τοὺς αἰῶνας εὐλογήσαισάν σε πάντα τὰ ἔργα εἰς τὸν αἰῶνα

3,15

და არა შევაგინე სახელი ჩემი და მამისა ჩემისა ქუეყანასა ამას ტყუჱობისა ჩემისასა. მარტო შობილ ვარ მამისა ჩემისაგან და არა უვის მას სხუაჲ შვილი, რომელმანმცა დაიმკჳდრა იგი. არცა ძმა ახლოს, არცა ძე ძმისაგან არს, რაჲთამცა დაუმარხე მას თავი ჩემი ცოლად. აჰა ესერა, წარმიწყმდეს შჳდნი ქმარნი, ამიერითგან რაჲსა არს ცხორებაჲ ჩემი? და უკუეთუ არა ჯერ-გიჩნს სიკუდილი ჩემი, ბრძანე მოხედვა ჩემი და შემიწყალე მე, რაჲთა არა მესმეს ყუჱდრებაჲ.

καὶ οὐκ ἐμόλυνα τὸ ὄνομά μου οὐδὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρός μου ἐν τῇ γῇ τῆς αἰχμαλωσίας μου μονογενής εἰμι τῷ πατρί μου καὶ οὐχ ὑπάρχει αὐτῷ ἕτερον τέκνον ἵνα κληρονομήσει αὐτόν οὐδὲ ἀδελφὸς ἐγγὺς οὐδὲ συγγενὴς ὑπάρχων ἵνα συντηρήσω αὐτῷ ἐμαυτὴν γυναῖκα ἤδη ἀπώλοντό μοι ἑπτά ἵνα τί ἐστιν ζῆν καὶ εἰ μὴ δοκεῖ με ἐπίταξον ἐπιβλέψαι ἐπ᾽ ἐμὲ καὶ ἐλεῆσαί με μηκέτι ἀκοῦσαί ὀνειδισμόν

3,16

და შეისმნეს ლოცვანი ორთანივე წინაშე ღმრთისა.

καὶ εἰσηκούσθη ἡ προσευχὴ ἀμφοτέρων ἐνώπιον τοῦ μεγάλου

3,17

და მოივლინა რაფაელ ანგელოზი განკურნებად ორთავე: ტობის გარდაჴდად თეთრი თუალთაგან და სარა, ასული ჰრაგუელისი, მიცემად ტობიასა, ძესა ტობისსა, ცოლად; და შეკრვად ასმოდეოს, ბოროტი ეშმაკი, რაჲთა ტობია იხუჱდროს დამკჳდრებად იგი. მას ჟამსა ოდეს მოვიდა ტობი და შევიდა სახედ თჳსა; და სარა, ასული ჰრაგუელისი, გარდამოვიდა ქორთაგან თჳსთა.

καὶ ἀπεστάλη Ραφαηλ ἰάσασθαι τοὺς δύο τοῦ Τωβιτ λεπίσαι τὰ λευκώματα ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ Σαρραν τὴν τοῦ Ραγουηλ δοῦναι Τωβια τῷ υἱῷ Τωβιτ γυναῖκα καὶ δῆσαι Ασμοδαυν τὸ πονηρὸν δαιμόνιον διότι Τωβια ἐπιβάλλει κληρονομῆσαι αὐτήν ἐν αὐτῷ τῷ καιρῷ ἐπιστρέψας Τωβιτ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ Σαρρα ἡ τοῦ Ραγουηλ κατέβη ἐκ τοῦ ὑπερῴου αὐτῆς

IV

თავი

4,1

მას ჟამსა მოიჴსენა ტობი ვეცხლი იგი, რომელი ვედრად მიეცა გაბაელს ჰრაგუელსა ხუჟიკეთისასა

ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐμνήσθη Τωβιτ περὶ τοῦ ἀργυρίου οὗ παρέθετο Γαβαηλ ἐν Ῥάγοις τῆς Μηδίας

4,2

და თქუა გულსა თჳსსა: მე ვითხოე სიკუდილი, რაჲსა არა მოუწოდე ტობიას, ძესა ჩემსა, რაჲთა ვაუწყო მას ვიდრე სიკუდილდმდე ჩემდა?

καὶ εἶπεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐγὼ ᾐτησάμην θάνατον τί οὐ καλῶ Τωβιαν τὸν υἱόν μου ἵνα ὑποδείξω αὐτῷ

4,3

და მოუწოდა მას და ჰრქუა: ყრმაო, მო-რა-ვკუდე, დამფალ მე და ნუ უგულებელს-ჰყოფ დედასა შენსა, პატიოსნად იპყარ იგი ყოველთა დღეთა ცხორებისა შენისათა და ჰყოფდი სათნოებასა მისსა და ნუ შეაწუხებ მას.

καὶ καλέσας αὐτὸν καὶ εἶπεν παιδίον ἐὰν ἀποθάνω θάψον με καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν μητέρα σου τίμα αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου καὶ ποίει τὸ ἀρεστὸν αὐτῇ καὶ μὴ λυπήσῃς αὐτήν

4,4

მოიჴსენე, ყრმაო, რამეთუ მრავალნი ჭირნი იხილნა შენ ზედა მუცელსა მისსა. და ოდეს მოკუდეს, დაჰფალ იგი ჩემ თანა საფლავსა ჩემსა.

μνήσθητι παιδίον ὅτι πολλοὺς κινδύνους ἑόρακεν ἐπὶ σοὶ ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς καὶ ὅταν ἀποθάνῃ θάψον αὐτὴν παρ᾽ ἐμοὶ τάφῳ ἐν ἑνὶ

4,5

ყოველთა დღეთა, შვილო, უფალი ღმერთი ჩუენი გეჴსენინ და ნუ ინებებ ცოდვათ, გარდასლვად მცნებათა მისთა. სიმართლესა იქმოდე ყოველთა დღეთა ცხორებისა შენისათა და ნუ მიხუალ გზათა სირცუვისათა.

πάσας τὰς ἡμέρας παιδίον κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν μνημόνευε καὶ μὴ θελήσῃς ἁμαρτάνειν καὶ παραβῆναι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ δικαιοσύνην ποίει πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου καὶ μὴ πορευθῇς ταῖς ὁδοῖς τῆς ἀδικίας

4,7

ნაყოფთაგან შენთა ჰყოფდი წყალობასა და ნუ გეშურობნ თუალი შენი ყოფად მოწყალებისა შენისა, ნუ უგულებელს ჰყოფ გლახაკთა, რაჲთა არა მიიქცეს შენგან პირი ღმრთისაჲ.

ἐκ τῶν ὑπαρχόντων σοι ποίει ἐλεημοσύνην καὶ μὴ φθονεσάτω ὁ ὀφθαλμὸς σου ἐν τῷ ποιεῖν ἐλεημοσύνην σε μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ παντὸς πτωχοῦ καὶ οὐ μὴ ἀποστραφῇ ἀπὸ σοῦ τὸ πρόσωπον τοῦ θεοῦ

4,8

ვითარცა გაქუნდეს შენ, სიმრავლისაებრ ჰყოფდი წყალობასა, უკუეთუ მცირედი გაქუნდეს, მცირედისაებრ ჰყოფდი წყალობასა. ნუ გეშინინ.

ὡς ὑπάρχει σοὶ κατὰ τὸ πλῆθος ποίησον ἐλεημοσύνην ἐὰν ὀλίγον ὑπάρχῃ κατὰ τὸ ὀλίγον μὴ φοβοῦ ποιεῖν ἐλεημοσύνην

4,10

რამეთუ მოწყალებაჲ სიკუდილისაგან იჴსნის, არა უტევის შესლვა ბნელსა.

διότι ἐλεημοσύνη ἐκ θανάτου ῥύεται καὶ οὐκ ἐᾷ εἰσελθεῖν εἰς τὸ σκότος

4,11

ნიჭი კეთილი არს მოწყალებაჲ ყოველთა, რომელთა ყონ იგი წინაშე მაღლისა.

δῶρον ἀγαθόν ἐστιν ἐλεημοσύνη πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ ὑψίστου

4,12

ეკრძალე, ყრმაო, ყოვლისაგან სიძვისა, და ცოლი პირველად მოიყვანე ნათესავისაგან მამათა შენთასა. ნუ მოიყვანებ უცხოთესლსა, რომელი არა იყოს ტომი მამათა შენთა, რამეთუ ძენი წინაწარმეტყუელთანი ვართ: ნოესი, აბრაამისი, ისაკისი, იაკობისი. მამანი ჩუენნი საუკუნითგან მოიჴსენე, შვილო, რამეთუ ამათ ყოველთა მოიყვანნეს ცოლნი ძმათაგან თჳსთა და იკურთხნეს შვილთა შორის შენთა. და ნათესავმან მათმან დაიმკჳდროს ქუეყანაჲ.

πρόσεχε παιδίον ἀπὸ πάσης πορνείας καὶ γυναῖκα πρῶτον λαβὲ ἀπὸ τοῦ σπέρματος τῶν πατέρων σου μὴ λάβῃς γυναῖκα ἀλλοτρίαν ἣ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ πατρός σου διότι υἱοὶ προφητῶν ἐσμεν Νωε Αβρααμ Ισαακ Ιακωβ οἱ πατέρες ἡμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος μνήσθητι παιδίον ὅτι οὗτοι πάντες ἔλαβον γυναῖκας ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν καὶ εὐλογήθησαν ἐν τοῖς τέκνοις αὐτῶν καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν κληρονομήσει γῆν

4,13

და აწ შენ, ყრმაო, გიყუარდენ შენ ძმანი და ნუ ამპარტავობს გული შენი ძმათა შენთა ზედა და ძეთა და ასულთა ერისა შენისათა მოყვანებად თავისა შენისა ცოლი მათგან,

καὶ νῦν παιδίον ἀγάπα τοὺς ἀδελφούς καὶ μὴ ὑπερηφανεύου τῇ καρδίᾳ σου ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν υἱῶν καὶ θυγατέρων τοῦ λαοῦ σου λαβεῖν σεαυτῷ γυναῖκα ἐξ αὐτῶν διότι ἐν τῇ ὑπερηφανίᾳ ἀπώλεια καὶ ἀκαταστασία πολλή καὶ ἐν τῇ ἀχρειότητι ἐλάττωσις καὶ ἔνδεια μεγάλη ἡ γὰρ ἀχρειότης ἐστὶν μήτηρ τοῦ λιμοῦ

4,14

სასყიდელი ყოვლისა კაცისა, რომელი გიქმოდის შენ, ნუ დაადგრების შენ თანა, არამედ მიეც მას მეყსეულად; ჰმონებდი თუ უფალსა, მოგაგოს კეთილი. ეკრძალე, შვილო, ყოველთა შინა საქმეთა შენთა და იყავ სწავლულ ყოველთა შინა სლვათა შენთა.

μισθὸς παντὸς ἀνθρώπου ὃς ἐὰν ἐργάσηται μὴ αὐλισθήτω παρὰ σοὶ ἀλλὰ ἀπόδος αὐτῷ παραυτίκα καὶ δουλεύσῃς ἐὰν τῷ θεῷ ἀποδοθήσεταί σοι πρόσεχε παιδίον ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου καὶ ἴσθι πεπαιδε ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ σου

4,15

და რომელი შენ გძულს, სხუასა ნუვის უყოფ, ღჳნოსა მთრვალობით ნუ სუამ და ნუ იქცევინ შენ თანა მთრვალობაჲ ყოველთა შინა გზათა შენთა.

καὶ ὃ μισεῖς μηδενὶ ποιήσῃς οἶνον εἰς μέθην μὴ πίῃς καὶ μὴ πορευθήτω μετὰ σοῦ μέθη ἐν τῇ ὁδῷ σου

4,16

პურისა შენი ეც მშიერსა და სამოსლი შენი - შიშუჱლსა და ყოვლისა ნამეტნავისა შენისა ჰყოფდი მოწყალებასა, და ნუ გშურობნ თუალი შენი ყოფად მოწყალებისა.

ἐκ τοῦ ἄρτου σου δίδου πεινῶντι καὶ ἐκ τῶν ἱματίων σου τοῖς γυμνοῖς πᾶν ὃ ἐὰν περισσεύσῃ σοι ποίει ἐλεημοσύνην καὶ μὴ φθονεσάτω ὁ ὀφθαλμὸς σου ἐν τῷ ποιεῖν ἐλεημοσύνην

4,18

ზრახებასა ყოველთაგან გონიერთა ეძიებდი და ნუ შეურაცხ-ჰყოფ ყოველსა ზრახებასა საჴმარსა.

συμβουλίαν παρὰ παντὸς φρονίμου ζήτησον καὶ μὴ καταφρονήσῃς ἐπὶ πάσης συμβουλίας χρησίμης

4,19

და ყოველსა ჟამსა აკურთხევდი უფალსა შენსა და მისგან ითხოვდი, რაჲთა ყოველნი გზანი შენნი წარმართებულ იყვნენ და ყოველნი ალაგნი და ზრახვანი შენნი წარემართნენ, რამეთუ ყოველთა წარმართთა არა აქუს ზრახვა, არამედ უფალმან მოსცეს ყოველი კეთილი, და რომელი უნებნ, დაამდაბლის, და აწ შენ, ყრმაო, გეჴსენედ მცნებანი ჩემნი და ნუ აღიჴოცებიედ გულისაგან შენისა.

καὶ ἐν παντὶ καιρῷ εὐλόγει κύριον καὶ παρ᾽ αὐτοῦ αἴτησον ὅπως αἱ ὁδοί σου εὐθεῖαι γένωνται καὶ πᾶσαι αἱ τρίβοι καὶ βουλαὶ εὐοδωθῶσιν διότι πᾶν ἔθνος οὐκ ἔχει βουλήν ἀλλὰ αὐτὸς ὁ κύριος δίδωσιν πάντα τὰ ἀγαθὰ καὶ ὃν ἐὰν θέλῃ ταπεινοῖ καθὼς βούλεται καὶ νῦν παιδίον μνημόνευε τῶν ἐντολῶν μου καὶ μὴ ἐξαλειφθήτωσαν ἐκ τῆς καρδίας σου

4,20

და აწ გაუწყო შენ, რამეთუ ათი ტალანტი დამივედრებიეს ვეცხლისა გაბაელს, რომელი არს ათი ქანქარი, ძესა გაბრიასსა ჰრაგუელს ხუჟიკეთისასა.

καὶ νῦν ὑποδεικνύω σοι ὅτι τὰ δέκα τάλαντα παρεθέμην τοῦ ἀργυρίου Γαβαήλῳ τῷ τοῦ Γαβρια ἐν Ῥάγοις τῆς Μηδίας

4,21

ნუ გეშინინ, ყრმაო, რამეთუ დავგლახაკენით. გაქუს ფრიად, უკუეთუ გეშინოდის ღმრთისა, და განეშორო ყოვლისაგან ცოდვისა და ჰყოფდე სათნოებასა წინაშე მისსა.

μὴ φοβοῦ παιδίον ὅτι ἐπτωχεύσαμεν ὑπάρχει πολλά ἐὰν φοβηθῇς τὸν θεὸν καὶ ἀποστῇς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καὶ ποιήσῃς τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ

V

თავი

5,1

მიუგო ტობია და ჰრქუა: მამაო, ყოველსა, რომელსა მამცნებ, ყოფით ვყო.

ἀποκριθεὶς Τωβιας εἶπεν αὐτῷ πάτερ πάντα ὅσα ἐντέταλσαί μοι ποιήσω

5,2

არამედ ვეცხლისა მისთჳს, რომელ სთქუ ვედრებაჲ გაბაელის თანა, ვითარ ჴელ-ვიწიფო მოღებად? რამეთუ მე არა ვიცი იგი, არცა მან მიცის მე. რაჲ სასწაული მივსცე მას, რაჲთა იცნას და ჰრწმენეს ჩემი და მომცეს ვეცხლი იგი? და არცაღა გზა ხუჟიკეთისა ვიცი.

ἀλλὰ πῶς δυνήσομαι λαβεῖν παρ᾽ αὐτοῦ καὶ ἐγὼ οὐ γινώσκω αὐτόν καὶ οὐ αὐτὸς γινώσκει με τί σημεῖον δῶ αὐτῷ καὶ ἐπιγνῷ καὶ πιστεύσῃ μοι καὶ δῷ τὸ ἀργύριον καὶ οὐ τὰς ὁδοὺς τὰς εἰς Μηδίαν γινώσκω

5,3

მიუგო ტობი და ჰრქუა: ჴელითწერილი მომცა მე და წარმოვიღე. და ერთი დავდევ ვეცხლსა მას თანა. აჰა ესერა, ესე ოცდაექუსი წელი არს, ვინაჲთგან მივეც ვეცხლი იგი. მისცა მას ჴელითწერილი და ჰრქუა: აწ, შვილო, იძიე ვინ კაცი სარწმუნო, რომელი მივიდეს შენ თანა და მივსცეთ მას სასყიდელი; და წარვედ და მოიღე ვეცხლი იგი, ვიდრე ცოცხალ ვარ.

ἀποκριθεὶς Τωβιθ καὶεἶπεν χειρόγραφον ἔδωκεν μοι καὶ τὸ χειρόγραφον καὶ διεῖλον εἰς δύο καὶ ἕν ἐλάβομεν καὶ ἔθηκα μετὰ τοῦ ἀργυρίου ἰδοὺ εἴκοσι ἔτη ἀφ᾽ οὗ παρεθέμην τὸ ἀργύριον τοῦτο ζήτησον σεαυτῷ ἄνθρωπον πιστόν ὃς πορεύσεται μετὰ σοῦ δώσομεν αὐτῷ μισθόν καὶ πορευθεὶς καὶ λαβὲ τὸ ἀργύριον ἕως ζῶ

5,4

და განვიდა ტობია ძიებად კაცისა, რ~ა წარვიდეს ხუჟიკეთა, მეცნიერი გზისა. და პოვა რაფაელ, მდგომარე წინაშე მისა.

καὶ ἐπορεύθη Τωβιας ζητῆσαι ἄνθρωπον ὃς πορεύσεται μετ᾽ αὐτοῦ εἰς Μηδίαν ἐμπειρεῖ τῆς ὁδοῦ καὶ εὗρεν τὸν Ραφαηλ ἑστηκότα ἀπέναντι αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔγνω ὅτι ἄγγελος τοῦ θεοῦ ἐστιν

5,5

ჰრქუა მას ტობია: ვინა მოხუალ ჭაბუკო? ძეთაგან ისრაელისათა: ერთი ძმათაგანი შენთა. და მოსრულ ვარ აქა საქმედ და მოდგინებად მუშაკობისა. ჰრქუა მას ტობია იცი-ა მისლვა ხუჟიკეთს?

καὶ εἶπεν αὐτῷ πόθεν εἶ νεανίσκε καὶ εἶπεν ἐκ τῶν υἱῶν Ισραηλ τῶν ἀδελφῶν σου ἐλήλυθα ὧδε ἐργατεύεσθαι εἶπεν αὐτῷ ἐπίστῃ πορευθῆναι εἰς Μηδίαν

5,6

ხოლო მან ჰრქუა: ფრიად ვიცი და მეცნიერ ვარ ყოველთა გზათა მისთა. და ხუჟიკეთა სრულ ვარ მ~დის და დავადგრი გაბაელის თანა, ძმისა ჩუენისა, რომელი მყოფ არს ჰრაგუელს ხუჟიკეთისასა და შორავს ეგბატანისა გზასა ორისა დღისა განწესებული. ჰრაგაჲ არს მთასა ზედა, ხოლო ეგბატანი შორის ველსა.

καὶ εἶπεν πολλάκις ἐμπειρῶ καὶ ἐπίσταμαι τὰς ὁδοὺς πάσας εἰς Μηδίαν ἐπορεύθην πλεονάκις καὶ ηὐλίσθην παρὰ Γαβαηλ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν τῷ οἰκοῦντι ἐν Ῥάγοις τῆς Μηδίας καὶ ἀπέχει ὁδὸν δύο ἡμερῶν τεταγμένων εἰς Ῥάγα κεῖνται ἐν τῷ ὄρει γὰρ ἀπὸ Ἐκβατάνων Ἐκβάτανα ἐν μέσῳ τῷ πεδίῳ

5,7

და ჰრქუა მას ტობია: მიგებდ მე, ჭაბუკო, ვიდრემდის ვაუწყო ტობის, რამეთუ მიჴმს მე, რაჲთა მოხჳდე ჩემ თანა. და მიიღო სასყიდელი შენი.

καὶ εἶπεν αὐτῷ μεῖνόν με νεανίσκε μέχρι ὑποδείξω τῷ πατρί μου χρείαν γὰρ ἵνα βαδίσῃς μετ᾽ ἐμοῦ καὶ δώσω σοι τὸν μισθόν σου

5,8

და ჰრქუა: აჰა გელი შენ, არამედ ნუ ჰყოვნი.

καὶ εἶπεν ἰδοὺ προσκαρτερῶ μόνον μὴ χρονίσῃς

5,9

და შევიდა ტობია და უთხრა ტობის, და ჰრქუა: აჰა, ვჰპოე კაცი ძმათა ჩუენთაგან, რომელი წარვიდეს ჩუენ თანა ხუჟიკეთა. და ჰრქუა მას: მომიწოდე აქა, რ~ლ უწყოდი, რომლისა ტომისა არს, უკუეთუ სარწმუნო არს, რაჲთა წარვიდეს შენ თანა.

καὶ εἰσελθὼν Τωβιας εἶπεν Τωβιθ τῷ πατρί αὐτοῦ καὶ εἶπεν ἰδοὺ εὗρον ἄνθρωπον τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ὃς συμπορεύσεταί μοι ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ κάλεσόν μοι ἵνα ἐπιγνῶ ἐκ ποίας φυλῆς ἐστιν ἵνα πορευθῇ μετὰ σοῦ

5,10

და განვიდა და მოუწოდა ტობია. და მოვიდა მისა. და მოიკითხა იგი ტობი პირველად. და თქუა ანგელოზმან მან: მშჳდობაჲ შენ თანა!

καὶ ἐξῆλθεν Τωβιας καὶ ἐκάλεσεν αὐτόν καὶ εἰσῆλθεν πρὸς αὐτόν καὶ ἐχαιρέτισεν αὐτὸν Τωβιθ πρῶτος καὶ εἶπεν χαίρειν σοι καὶ Τωβιθ εἶπεν τί μοι χαίρειν καὶ ἐγὼ ἄνθρωπος ἀδύνατος τοῖς ὀφθαλμοῖς τὸ φῶς τοῦ οὐρανοῦ οὐ βλέπω κεῖμαι φωνὴν ἀνθρώπων ἀκούω καὶ αὐτοὺς οὐ βλέπω ἀλλ᾽ κεῖμαι ἐν τῷ σκότει καὶ εἶπεν αὐτῷ θάρσει ἐγγὺς παρὰ τῷ θεῷ ἰάσασθαί σε εἶπεν αὐτῷ Τωβιθ Τωβιας ὁ υἱός μου θέλει πορευθῆναι εἰς Μηδίαν εἰ δυνήσῃ αὐτῷ συνελθεῖν καὶ δώσω τὸν μισθόν σου καὶ εἶπεν δυνήσομαι καὶ πολλάκις ᾠχόμην εἰς Μηδίαν καὶ τὰς ὁδοὺς ἐπίσταμαι καὶ πάντα τὰ πεδία αὐτῆς διῆλθον καὶ τὰ ὄρη γινώσκω

5,11

ჰრქუა მას ტობი.

καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβιτ ἐκ ποίας φυλῆς εἶ καὶ ἐκ ποίας πατρίδος ἄδελφε

5,12

ხოლო მან ჰრქუა მას: რაჲ გნებავს? ტომსა და მამულსა ეძიებ, ანუ სასყიდლით-მოდინესა, რომელი წარვალ ძისა შენისა თანა? ჰრქუა მას ტობი: ძმაო, ჭეშმარიტად მინებს ცნობად სახელი შენი და რომლისა ნათესავისა ხარი შენ?

καὶ εἶπεν τί χρείαν φυλὴν καὶ πατριὰν ζητεῖς ἢ μίσθιον ὃς συμπορεύσεται μετὰ τοῦ υἱοῦ σου καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβιτ ἄδελφε τὰ κατ᾽ ἀλήθειαν βούλομαι γνῶναι τὸ ὄνομα τὸ γένος εἶ

5,13

და თქუა ანგელოზმან: მე ვარ ანანია აზარიასი სახლისაგან სედემისა დედის, ძმათა შენთაგანი.

ὁ δὲ εἶπεν ἐγὼ Αζαριας Ανανιου τοῦ μεγάλου τῶν ἀδελφῶν σου

5,14

ჰრქუა ტობი: ცოცხლებით მოხუჱდ და ცხორებული, ძმაო, ნუ გამირისხნები, რამეთუ მინებს ცნობად ჭეშმარიტად მამული შენი. და აჰა ესერა ძმა ჩემი ხარი შენ და ნათესავისა კეთილისა და სახიერისა. ვიცოდე ანანია და ნათანიელ, ორნი ძენი სედემისნი დიდისანი, რამეთუ იგინი ჩემ თანა მივიდიან იერუსალემდ და თაყუანის-სციან მათ მუნ ჩემ თანა. და არა შესცთეს კაცნი ესე, ძმანი ჩემნი, ცთომასა მას თანა ძეთა ისრაელისთა. ძირისაგან კეთილისა ხარი შენ, ძმაო, მშჳდობით მოხუჱდ.

καὶ εἶπεν αὐτῷ τωβιτ ὑγιαίνων ἔλθοις καὶ σῳζόμενος καὶ μή πικρανθῇς μοι ὅτι ἐβουλόμην γνῶναι ἀλήθειαν τὴν πατριάν σου καὶ ἀδελφός μου εἶ σύ καὶ ἐκ γενεᾶς καλῆς καὶ ἀγαθῆς ἐγίνωσκον Ανανιαν καὶ Ναθαν τοὺς δύο υἱοὺς Σεμειου ὡς αὐτοὶ μοι ἐπορευόμεθα εἰς Ιεροσόλυμα προσεκύνουν ἐκεῖ μετ᾽ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἐπλανήθησαν ἄνθρωποι τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐν τῇ πλάνῃ ἐκ ῥίζης καλῆς εἶ ἄδελφε χαίρων ἔλθοις

5,15

და მე მიგცე შენ სასყიდელი დღისა და საზრდელი შენი იყოს მსგავსად. ძისა ჩემისა თანა.

ἀλλ᾽ ἐγώ δίδωμι σοι μισθὸν τῆς ἡμέρας καὶ τὰ δέοντά σοι ὁμοίως τῷ υἱῷ μου

5,16

და მერმე გირთო-ვეღა სასყიდელსა შენსა ზედა.

καὶ πορεύθητι μετὰ τοῦ υἱοῦ μου καὶ ἐὰν προσθήσω τῷ μισθῷ σοι

5,17

და მოუწოდა ტობი ძესა თჳსსა და ჰრქუა: შვილო, განვედ ძმისა შენისა თანა და მზა იყავ; რამეთუ ღმერთმან, რომელი არს ცათა შინა, მიგიყვანენ თქუენ მუნ მშჳდობით და მოგაქციენ თქუენ ცოცხლებით. და ანგელოზი მისი იყოს თქუენ თანა.

καὶ εἶπεν αὐτῷ μὴ φοβηθῇς ἀπελευσόμεθα καὶ ὑγιαίνοντες ἐπιστρέψομεν καὶ ἐκάλεσεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ παιδίον ἡτοίμασεν καὶ ἔξελθε μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ σου ὁ δὲ θεὸς ὁ ἐν τῷ οὐρανῷ διασώσαι ὑμᾶς ἐκεῖ καὶ ἀποκαταστήσαι πρὸς ἐμὲ ὑγιαίνοντας καὶ ὁ ἄγγελος αὐτοῦ συμπορευθήτω ὑμῖν καὶ ἐξῆλθαν ἀπελθεῖν καὶ ἐφίλησεν τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα εἶπεν αὐτῷ Τωβιθ πορεύου ὑγιαίνων

5,18

და ტიროდა დედა მისი. ჰრქუა მას ტობის: რაჲსა წარავლინე ყრმა ესე? ანუ ეგე არს კუჱრთხი მე და შენისა ჴელისა? და ესე განვალს და შემოვალს ჩუენ ზედა.

δὲ ἔκλαυσεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν πρὸς Τωβιτ τί ἐξαπέστειλας τὸ παιδίον ἢ οὐχὶ αὐτὸς ἐστιν ἡ ῥάβδος τῆς χειρὸς ἡμῶν καὶ αὐτὸν ἐκπορεύεσθαι καὶ ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι ἐνώπιον ἡμῶν

5,19

ყოველი ვეცხლი ვეცხლსა ეწიოს, არამედ ნასხოვარ იყავნ ძისა ჩემისა.

ἀργύριον τῷ ἀργυρίῳ μὴ φθάσαι ἀλλὰ περίψημα τοῦ παιδίου ἡμῶν γένοιτο

5,20

ვითარცა მოცემულ არს ჩუენდა ცხორებაჲ უფლისა მიერ, ეგრეცა ვცხონდებოდეთ.

ὡς δέδοται ἡμῖν ζῆν παρὰ τοῦ κυρίου τοῦτο ὑπάρχει

5,21

და ჰრქუა ტობი: ნუ გეშინინ, ცოცხლებით მოვალს, ნუ გეშინინ, დაო!

καὶ εἶπεν αὐτῇ Τωβιτ μὴ λόγον ὑγιαίνων πορεύσεται καὶ ὑγιαίνων ἐλεύσεται πρὸς ἡμᾶς μὴ φοβοῦ

5,22

ანგელოზი სახიერი თანა-უვიდოდის მათ და წარემართოს გზაჲ მისი და მოაქციენ ცოცხლებით.

ἄγγελος ἀγαθὸς συμπορεύσεται αὐτῷ καὶ εὐοδωθήσεται ἡ ὁδὸς αὐτοῦ καὶ ὑποστρέψει ὑγιαίνων

5,23

მაშინ დასცხრა ტირილად დედაჲ მისი

VI

თავი

6,1

და განვიდა ყრმაჲ იგი და ანგელოზი იგი და წარემართნეს, და ძაღლი იგი მათ თანა. და მოვიდეს ვიდრე მდინარედ ტიგრისამდე და დაადგრეს განსუჱნებად მუნ.

ἐπαύσατο κλαίουσα

6,2

და შთავიდა ყრმაჲ იგი მდინარესა მას დაბანად პირისა. და მოეხჳა თევზი ფერჴთა მისთა, და ჴმაჲ-ყო ყრმამან მან.

καὶ ἐξῆλθεν τὸ παιδίον καὶ ὁ ἄγγελος καὶ ἐξῆλθεν ὁ κύων μετ᾽ αὐτοῦ οἱ δὲ πορευόμενοι ἐπὶ τὸν Τίγριν ποταμὸν καὶ ηὐλίζοντο ἐκεῖ

6,3

და ჰრქუა ანგელოზმან: შებმა-უყავ და შეიპყარ ეგე! და აღმოიღო თევზი იგი ჴმელად ქუეყანად.

τὸ δὲ κατέβη παιδάριον ποταμόν περικλύσασθαι τοὺς πόδας καὶ ἀνεπήδησεν ἰχθὺς τὸν πόδα ἔκραξεν

6,4

ჰრქუა ანგელოზმან მან ყრმასა მას: განაპე ეგე და გამოუღე გული, ნავღელი და ტყირბი და დადევ ეგე კრძალულად, და საჴმარ არს ეგე წამლად.

ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ἄγγελος ἐπιλαβοῦ καὶ ἐγκρατὴς ἐκράτησεν τὸ παιδάριον τὸν ἰχθὺν καὶ ἀνέβαλεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν γῆν

6,5

და ყო ეგრე. ხოლო თევზი იგი შეწუჱს და შეჭამეს და ნეშტი იგი დაჰმარხეს იგი საგზალად.

καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῷ ἀνάτεμε τὸν ἰχθὺν καὶ λαβὼν τὴν καρδίαν καὶ τὸ ἧπαρ καὶ τὴν χολὴν θὲς ἀσφαλῶς γὰρ χρήσιμον εἰς φάρμακον

6,6

და წარვიდეს ორნივე და მოვიდეს ვიდრე ხუჟიკეთამდე.

καὶ ἐποίησεν τὸ παιδάριον τὸν δὲ ἰχθὺν ὀπτήσαντες καὶ ἔφαγεν καὶ ἀφῆκεν ἡλισμένον καὶ ἐπορεύθησαν ἀμφότεροι ἕως ἤγγισαν εἰς Μηδίαν

6,7

და ჰრქუა ტობია ანგელოზსა: რაჲ წამალი არს ესე?

καὶ εἶπεν τὸ παιδάριον τῷ ἀγγέλῳ τί τὸ φάρμακον ἐστιν ἡ καρδία τὸ ἧπαρ καὶ ἡ χολὴ

6,8

ჰრქუა: გული და ტყირბი კუმელად წინაშე კაცისა, რომლისაჲ არნ შემთხუევაჲ ეშმაკისაჲ, გინა სულისა ბოროტისა. და ივლტინ მისგან.

καὶ εἶπεν αὐτῷ ἡ καρδία καὶ τὸ ἧπαρ κάπνισον ἐνώπιον ἀνθρώπου ᾧ ἀπάντημα δαιμόνιον ἢ πνεῦμα πονηρόν καὶ φεύξεται ἀπ᾽ αὐτοῦ

6,9

და ნავღელი ცხებად თუალთა, რომელსა არნ თეთრი, შთაბერვად მას, და განიკურნიან.

ἡ δὲ χολή ἐγχρῖσαι ὀφθαλμούς ὃς λευκώματα ἐμφυσῖσαι εἰς αὐτοὺς καὶ ἰαθήσεται

6,10

და მიიწივნეს ეგბატანად.

δὲ προσήγγισαν εἰς Ἐκβάτανα

6,11

ჰრქუა ანგელოზმან მან ყრმასა მას: ჰრაგუელისსა ჯერ-არს ჩუენდა განსუენებაჲ დღეს, რამეთუ კაცი იგი ნათესავი ჩუენი არს, და ასული ერთი უვის მას კეთილი ხილვითა ფრიად.

καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος τῷ παιδαρίῳ παρὰ Ραγουηλ δεῖ ἡμᾶς αὐλισθῆναι σήμερον καὶ ὁ ἄνθρωπος συγγενής ἐστιν καὶ θυγάτηρ μία ὑπάρχει αὐτῷ καὶ τῷ εἴδει καλὴ

6,12

და სამართალსა მისსა დამკჳდრებად მამა მისი. და შენდა სამართალ არს მოყვანებად იგი, რამეთუ არს იგი უმეტეს ყოველთა, მჴნე და გონიერ ფრიად. და მამასა მისსა უყვარს იგი.

ὅτι τὸ δικαίωμα ἐστι κληρονομῆσαι τῷ πατρὶ αὐτῆς καὶ σοι δικαίωμα λαβεῖν αὐτὴν σοι ἐγγίζει παρὰ πάντας καὶ αὐτὴ ἀνδρεία ἐστιν καὶ φρόνιμόν λίαν καὶ ὁ πατὴρ αὐτῆς ἀγαπᾷ αὐτήν

6,13

და აწ ისმინე და ვიტყოდე მისთჳს და მოგითხოო იგი დღეს. და ოდეს მოვიქცეთ ჰრაგავით, მაშინ ვყოთ ქორწილი მისი; ვიცი, რამეთუ ვერ ჴელ-ეწიფის ჰრაგუელს სიტყჳსგებად შენდა, რამეთუ შენდა არს თჳსობაჲ მისი უფროჲს ყოველთა კაცთა, რამეთუ იცის, უკუეთუ მისცეს იგი სხუასა ქმარსა თანა-მდებ არს სიკუდილისა სამართლისაებრ წიგნისა მოსესისა. და მოვიყვანოთ იგი მამისა შენისა.

καὶ νῦν ἄκουσόν μου καὶ λαλήσω αὐτῆς καὶ ἁρμωσόμεθά αὐτὴν σήμερον καὶ ὅταν ὑποστρέψωμεν ἐκ Ῥάγων ποιήσομεν τὸν γάμον αὐτῆς ἐπίσταμαι Ραγουηλ ὅτι οὐ μὴ δύναται ἀντειπεῖν σοι ὅτι σὺ ἄρχεις αὐτῆς παρὰ πάντα τὰ ἔθνη ὅτι γινώσκει ἐάν δώσει αὐτὴν ἑτέρῳ ἀνδρὶ ὀφελεί θάνατον κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως καὶ λαβόντες αὐτὴν καὶ ἀπάξομεν πρὸς τὸν πατερα σου

6,14

ჰრქუა ტობია: მასმიეს, ძმაო, მისთჳს, რამეთუ მიცემულ არს იგი ქმართა და მოსწყდიან იგინი სასძლოსა შინა მათსა ღამე, რაჲ შევიდიან მისსა. იტყოდეს ვინმე, ვითარმედ ეშმაკმან მოსრნის იგინიო.

καὶ εἶπεν Τωβιας τῷ ἀγγέλῳ ἤκουσα ἄδελφε ὅτι ἐδόθη ἀνδράσιν καὶ ἀπέθανον ἐν τῷ νυμφῶνι αὐτῶν τὴν νύκτα ὁπότε εἰσεπορεύοντο πρὸς αὐτήν καὶ ἤκουσα λεγόντων ὅτι δαιμόνιον ἀποκτέννει αὐτούς

6,15

და აწ მეშინის მე მისგან, რამეთუ ჰყუარობს ეშმაკი იგი და მას არაჲ ავნის, არამედ უკუეთუ ვინმე მიეახლის, მოკლის; ნუუკუჱ მოვკუდე და შთავჴადო სიბერე მამისა და დედისა ჩემისაჲ სალმობით საფლავსა მათსა, იამავრი ვარი მე და ძე სხუაჲ, გინა ასული არა უვის მათ, რაჲთა დაჰფლნეს ვინ იგი.

καὶ νῦν φοβοῦμαι ἐγώ ἀπὸ τοῦ πνευματος τοῦ ἀκαθάρτου ὅτι φιλεῖ αὐτήν καὶ αὐτὴν οὐκ ἀδικεῖ ὃς ἂν θελήσῃ ἐγγίσαι αὐτῆς ἀποκτέννει αὐτόν μήποτε οὖν ἀποθάνω καὶ κατάξω τὸ γῆρας τοῦ πατρος μου μετ᾽ ὀδύνης εἰς τὸν τάφον ὅτι μονογενής εἰμι καὶ υἱὸς ἕτερος ἢ θυγατὴρ οὐχ ὑπάρχει αὐτοῖς ἵνα ὅταν ἀποθάνωσι θάψει αὐτούς

6,16

და ჰრქუა რაფაელ: არა გაჴსოვს-ა მცნებაჲ მამისა შენისაჲ, რამეთუ გრქუა შენ მოყვანებაჲ ცოლისაჲ სახლისაგან მამათა შენთაჲსა? და აწ ნუ გეშინინ, რამეთუ ვიცი, ვითარმედ მოგცეს შენ და ნუ ზრუნავ ეშმაკისა მისთჳს.

καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος οὐ μέμνησαι τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός σου ὅτι ἐνετείλατό σοι λαβεῖν γυναῖκα ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ νῦν μὴ φοβηθῇς ὅτι ἐγὼ γινώσκω ὅτι δοθήσεταί σοι καὶ μὴ λόγον ἔχε περὶ τοῦ ἐν αὐτῇ πνευματος

6,17

რაჟამს მოიყვანო და შეხჳდე მისსა სასძლოსა, დადევ გული იგი და ტყირბი თევზისა სიცხესა ზედა საკუმეველთასა,

ὅταν λάβῃς αὐτὴν καὶ εἰσέλθῃς πρὸς αὐτὴν εἰς τὸν νυμφῶνα ἐπιθήσεις τὴν καρδίαν καὶ τὸ ἦπαρ τοῦ ἰχθύος ἐπὶ τὴν τέφραν τῶν θυμιαμάτων

6,18

და არქუ მას პირველად აღდგომაჲ და დადგრომაჲ ფერჴთა თჳსთა ზედა, და ილოცევდით ორნივე და ევედრენით უფალსა და მოსცეს კურნებაჲ მას. კურნებაჲ და წყალობაჲ იყოს თქუენ თანა, და მოგეცნენ შვილნი მის თანა, რამეთუ შენდა არს სამართალ მოყვანებად იგი საუკუნითგან.

καὶ ποιεῖς αὐτῇ ἐγέρθητε πρῶτον ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτῆς καὶ προσεύξασθε ἑκάτεροι καὶ δεήθητε τοῦ κυρίου ἵνα γένηται αὐτῇ ἴασις καὶ ἔλαιον ὑμᾶς καὶ εἰσελεύσῃ πρὸς αὐτὴν καὶ γεννήσεις ἐξ αὐτῆς παιδία ὅτι σοι ἐστι τὸ δικαίωμα λαβεῖν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος

VII

თავი

7,1

და ვითარცა მოვიდეს ეგბატანას ჰრაგუელისსა, და პოეს იგი წინაშე ბჭეთა ეზოჲსათა მჯდომარე. და მოჲკითხეს ურთიერთა. და ჰრქუა მათ: ძმანო, მშჳდობით შემოხუჱდით სახლსა ძმისა თქუენისასა.

καὶ ὅτε ἦλθον εἰς Ἐκβάτανα καὶ ἀπήγαγεν πρὸς Ραγουηλ καὶ εὗρον αὐτὸν καθήμενον παρὰ τὴν θύραν τῆς αὐλῆς καὶ ἠσπάσαντο αὐτοὶ αὐτήν αὐτοὺς καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἀδελφοί ἐν εἰρήνη ἤλθατε εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀδελφοῦ ὑμων

7,2

და ვითარცა შევიდეს სახიდ, ჰრქუა ჰრაგუელ ედნას, ცოლსა თჳსსა: ვითარმედ ესე ჭაბუკი ჰგავს ტობის, ძმასა ჩემსა?

καὶ ἐγένετο ὅταν εἰσήλθοσαν εἶπεν Ραγουηλ πρὸς Εδναν τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ὡς ὁ νεανίσκος ὅμοιος Τωβιτ τῷ ἀδελφῷ μου

7,3

ჰკითხვიდა ედნა: ვინანი ხართ თქუენ, ძმანო? ხოლო მათ ჰრქუეს: ნინევით, ნატყუჱნავისაგანნი ძეთაგან იერისალემისათა ნეფთალემისნი.

ἠρώτησεν αὐτοὺς καὶ εἶπεν πόθεν ἐστέ ἀδελφοί καὶ εἶπαν ἐν Νινευη τῶν αἰχμαλώτων ἐκ τῶν υἱῶν Νεφθαλιμ

7,4

და ჰრქუა ედნა: იცით-ა ტობი, ძმაჲ ჩუენი? ხოლო მათ თქუეს: ვიცით.

εἶπεν αὐτοῖς γινώσκετε Τωβιτ τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν οἱ δὲ εἶπαν γινώσκομεν

7,5

და თქუა: ცოცხლებით არს-ა? და უთხრა ტობია, მამა არს ჩემი.

καὶ εἶπεν ὑγιαίνει καὶ εἶπεν Τωβιας πατήρ μού ἐστιν

7,6

და აღდგა ჰრაგუელ და ამბორს-უყო ტობიას, ტიროდა

καὶ ἀνεπήδησεν Ραγουηλ καὶ κατεφίλησεν αὐτὸν ἔκλαυσε

7,7

და ჰრქუა: კურთხეულ იყავნ, შვილო კაცისა კეთილისა და სახიერისაო. ჵოი დიდთა ბოროტთა, რამეთუ დაბრმა კაცი მართალი, რომელი იქმოდა მოწყალებასა. და შეიტკბო, ძე ძმისა თჳსისაჲ, და ტიროდა ქედსა თჳსსა ზედა და ამტკიცებდა.

7,8

და ედნა, ცოლი თჳსი და სარა, ასული თჳსი ტიროდეს და შეიწყნარნეს იგინი გულს-მოდგინედ.

καὶ Εδνα ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ Σαρρα ἡ θυγάτηρ αὐτοῦ ἔκλαυσαν καὶ ὑπεδέξαντο αὐτοὺς προθύμως

7,9

დაკლეს ვერძი და დაიბანნეს და დასხდეს სერობად. და ტობია რაფაელსა: აზარია, ძმაო, ეტყოდე ჰრაგუელს, ასულისა მისისათჳს, რაჲთა მომცეს იგი ცოლად.

καὶ ἔθυσαν προβάτων καὶ ἐλούσαντο καὶ ἀνέπεσαν δειπνῆσαι καὶ εἶπεν Τωβιας πρὸς Ραφαηλ Αζαρια ἄδελφε λάλησον πρὸς Ραγουηλ περὶ τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ καὶ δώσει μοι αὐτὴν εἰς γυναῖκα

7,10

ესმა ესე ჰრაგუელს და ჰრქუა ტობიას: შვილო, ჭამე, სუ და განმხიარულდი ამას ღამესა. ვიცი, რამეთუ არა ჯერ-არს ამ~ს სხუასა მიცემად ასული ჩემი, არამედ შენ მოგცე შვილი ჩემი.

καὶ ἤκουσεν τὸν λόγον τῷ Ραγουηλ καὶ εἶπεν πρὸς Τωβιαν φάγε πίε καὶ ἡδέως ταύτην τὴν νύκτα ἐπίσταμαι ὅτι οὐ καθήκει λαβεῖν τὸ παιδίον μου πλὴν σοι καὶ ἐρῶ πρός σε τὴν ἀλήθειαν τέκνον

7,11

ესე უწყოდი, რამეთუ შჳდთა ქმართა მივეც იგი და ყოველნი მოსწყდეს ღამე, ვითარცა შევიდიან მისსა. აწ ჭამე და სუ.

ἔδωκα αὐτὴν ἑπτὰ ἀνδράσιν καὶ πάντες ἀπέθανον τὴν νύκτα ὁπότε εἰσεπορεύοντο πρὸς αὐτήν καὶ νῦν φάγε καὶ πίε καὶ εἶπεν Τωβιας οὐ φάγω οὐδὲν οὐ μὴ πίω ἕως ἂν στήσητε πρός με καὶ εἶπεν Ραγουηλ τί δύναμαι ποιῆσαι καὶ αὐτὴ σοι ἐστι δεδομένη ὑπό τοῦ νόμου κατὰ ἀγχιστείαν κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ νόμου εἰς γυναῖκα ὁ κύριος τοῦ οὐρανοῦ εὐοδώσει ὑμᾶς τὴν νύκτα καὶ ποιήσαι ἐφ᾽ ὑμᾶς ἔλεος καὶ εἰρήνην

7,12

და თქუა ტობია: არა ვჭამო, არცა ვსუა, ვიდრე არა მომცე. ჰრაგუელ: რაჲმე ჴელ-მეწიფების ყოფად? და იგი შენდა არს მიცემული სჯულისაგან ნათესაობით სამართლისაებრ ცოლად. უფალმან წარგვიმართო თქუენ ამას ღამესა, ყავნ თქუენ თანა მშჳდობაჲ.

7,13

და მოუწოდა დედასა თჳსსა და ჰრქუა გამოღებაჲ წიგნისა. და დაწერა წიგნი შერთვისაჲ, რაჲთა მისცეს იგი ცოლად წიგნისაებრ მოსესისა. და მოიღო ედნა და დაწერა და დაბეჭდა.

καὶ ἐκάλεσεν τὴν μητέρα αὐτῆς καὶ εἶπεν ἐνεγκεῖν βιβλίον καὶ ἔγραψεν βιβλίου συνοικήσεως ὡς δέδωκαν αὐτὴν αὐτῷ γυναῖκα κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ βιβλίου Μωυσέως καὶ ἤνεγκεν ἡ μητηρ αὐτῆς ἔγραψεν καὶ ἐσφραγίσαντο

7,14

მაშინ ჭამეს და სუეს.

καὶ τότε ἔφαγον καὶ ἔπιον

7,15

ჰრქუა ჰრაგუელ ედნას, ცოლსა თჳსსა: მზა ყავ საუნჯე სხუაჲ და შეიყვანე ასული ჩუენი მუნ.

καὶ εἶπεν Ραγουηλ Εδναν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ ἑτοίμασον ταμίειον τὸ ἕτερον καὶ εἰσάγαγε αὐτήν ἐκεῖ

7,16

და მან ყო ეგრე: შეიყვანა სასუჱნებელსა მას და შეიტკბო იგი. და ტიროდა და თქუა:

καὶ ἐποίησεν ὡς καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ περιέλαβεν αὐτὴν καὶ ἔκλαυσεν καὶ εἶπεν

7,17

ნუ გეშინინ, ასულო, ყავნ ღმერთმან ცათამან ამას ღამესა წყალობაჲ და მოგეცინ შენ სიხარული მწუხარებისა მის წილ შენისაჲ პირველისაჲ.

θάρσει θύγατερ ὁ θεος τοῦ οὐρανοῦ ταύτῃ ἐν τῇ νυκτὶ ἔλεος ἐπιδώση ἐπί σε καὶ δῴη σοι χάριν ἀντὶ τῆς λύπης σου τῆς ἔμπροσθεν

VIII

თავი

8,1

და იყო, ვითარცა აღასრულეს განცხრომაჲ იგი სიხარულისა, აღდგეს წოლად და შეიყვანეს ტობია სასუენებელად.

καὶ ἐγένετο ὅταν συνετέλεσαν τοῦ εὐφρανθῆναι κοιμηθῆναι καὶ εἰσήγαγον Τωβιαν εἰς τὸν κοιτῶνα

8,2

და მოეჴსენა ტობიას სიტყუაჲ იგი რაფაელისი. და მოიღო ტყირბი იგი და გული თევზისა და დაასხა იგი ნაკუჱრცხალსა მას ზედა და საკუმეველი.

ὁ δὲ ἐμνημόνευσε Τωβιας τῶν λόγων Ραφαηλ καὶ ἔλαβεν τὴν καρδίαν τοῦ ἰχθύος καὶ τὸ ἧπαρ καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν τέφραν τοῦ θυμιάματος

8,3

და სულმან მან თევზისამან გამოაძო ეშმაკი იგი და განაშორა ქალისა მისგან. და ივლტოდა იგი ზენა კერძო ეგჳპტისა ადგილთა. რაფაელ შეკრა იგი მუნ.

καὶ ἡ ὀσμὴ τοῦ ἰχθύος ἐξέβαλε τὸ δαιμόνιον καὶ ἀπέστη καὶ ἔφυγεν εἰς τὰ ἄνω μέρη τῆς Αἰγύπτου καὶ Ραφαηλ ἔδησεν αὐτὸ ἐκεῖ

8,4

და ტობია ჰრქუა სარას: დაო, აღდეგ, განწმედით. ვილოცოთ წინაშე უფლისა, რაჲთა ყოს ჩუენ ზედა წყალობაჲ და ცხორებაჲ ამას ღამესა.

καὶ Τωβιας εἶπεν πρὸς Σαρραν ἀδελφή ἀνάστα καὶ προσευξώμεθα καὶ δεηθῶμεν τοῦ προσώπου κυρίου ποιήσῃ ἐφ᾽ ἡμᾶς ἔλεος καὶ σωτηρίαν ταύτῃ ἐν τῇ νυκτὶ

8,5

და თქუა ტობია: კურთხეულ ხარ შენ, უფალო, ღმერთო მამათა ჩუენთაო, კურთხეულ არს სახელი წმიდაჲ შენი ყოველთა ზედა საუკუნეთაჲ. გაკურთხევენ ცანი და ყოველნი დაბადებულნი შენნი.

καὶ εἶπε Τωβιας εὐλογητὸς εἶ κυριος ὁ θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομά τὸ ἅγιον σου εἰς πάντας τὰς γενεᾶς τοῦ αἰῶνος εὐλογησάτωσάν σε πᾶσαι αἱ κτίσεις σου

8,6

შენ შეჰქმენ კაცი ადამ და მიეც შემწედ ცოლი თჳსი, და ორთა მათგან იჴსენ ნათესავი კაცთა. და სთქუ, ვითარმედ: არა კეთილ არს ყოფაჲ კაცისა მარტოსა, არამედ უქმნეთ შემწე მსგავსი მისი.

σὺ ἐποίησας τὸν ἄνθρωπον Αδαμ καὶ ἔδωκας αὐτῷ τὴν γυναῖκα ὁμοίαν αὐτῷ ἐξ ἀμφοτέρων ἐγενήθη τὸ σπέρμα τῶν ἀνθρώπων καὶ σὺ εἶπας ὅτι οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν ὅμοιον αὐτῷ

8,7

და აწ, უფალო, შენ უწყი, რამეთუ არა სიძვით მოვიყვანებ დასა ამას ჩემსა, არამედ სამართალითა სჯულისაჲთა, რაჲთა შევიწყალნეთ ჩუენ, უფალო, და დავბერდეთ ჩუენ ურთიერთარს და მომცენ ჩუენ შვილნი კურთხევად.

καὶ νῦν κύριε σὺ γινώσκεις ὅτι οὐ διὰ πορνείαν λαμβάνω τὴν ἀδελφήν ταύτην μου ἀλλ᾽ κατὰ δικαίωμα τοῦ νόμου ἐλεῆσαί με καὶ αὐτὴν καὶ συγκαταγηρᾶσαι καὶ δὸς ἡμῖν τέκνα εὐλογίαν

8,8

და ზოგად თქუეს ამენი.

καὶ κοινῇ εἶπεν αμην

8,9 და დაიძინეს ზოგად მას ღამესა.

და ჰრქუა ჰრაგუელ მონათა თჳსთა მოთხრაჲ საფლავისაჲ ღამე:

8,10

უკუეთუ მოკუდეს, დავჰფლა იგი ღამე, რაჲთა არავინ აგრძნეს და ვიქმნე საყუედრელ.

λέγων ἵνα ἐὰν ᾗ τεθνηκώς θάψω αὐτὸν νυκτὸς γάρ μήποτε ἀποθάνῃ καὶ μὴ γένωμαι εἰς ὀνειδισμὸν καὶ καταγέλωτα

8,11

და ვითარცა განვიდეს მონანი ღამე მოთხრად საფლავისა, მოუწოდა ჰრაგუელ ედნას, ცოლსა თჳსსა,

καὶ ἐγένετο ὅταν ὀρύσσοντες τὸν τάφον ἦλθεν Ραγουηλ Εδνα τὴν γυναῖκα αὐτοῦ

8,12

და ქუა: მიავლინე ერთი მჴევალთაგანი და იხილენ, უკუეთუ ცოცხალ არიან.

ἀπόστειλον μίαν τῶν παιδισκῶν εἰς τὸν κοιτῶνα καὶ ἰδέτωσαν εἰ ἐν εἰρήνῃ

8,13

და მიავლინა ედნა მჴევალი ერთი, სანთლითა განაღო კარი სასუჱნებელისაჲ და იხილნა, რამეთუ ეძინა ერთად მშჳდობით.

καὶ εἰσῆλθεν Εδνα ἡ παιδίσκη καὶ ἀνέῳξε τὴν θύραν τοῦ κοιτῶνος καὶ ὁ λύχνος ἧψαν ἐν τῇ χειρὶ

8,14

გამოვიდა და უთხრა ედნას. მიავლინა და უთხრა ჰრაგუელს და თქუა ვითარმედ: ცოცხალ არიან.

ἐξῆλθε καὶ ἀπήγγειλεν τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς ὅτι ζῇ ἐστιν

8,15

აკურთხეს ღმერთი და თქუეს: კურთხეულ ხარ შენ, უფალო, ღმერთო ცათაო და ქუეყანისაო, ყოვლითა კურთხევითა სრულითა და წმიდითა. გაკურთხევდენ შენ ყოველნი ანგელოზნი და ყოველნი დაბადებულნი შენნი, და რჩეულნი შენნი, გაკურთხევდედ შენ ყოველთა მიმართ საუკუნეთა. შენ ხარ, რომელმან ჰგუჱმი და ჰკურნი.

καὶ εὐλόγησεν τὸν θεὸν καὶ εἶπαν εὐλογητὸς εἶ σύ κυριε ὁ θεός τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ καθαρᾷ καὶ ἁγίᾳ εὐλογείτωσάν σε πάντες οἱ ἄγγελοί σου καὶ πάντες οἱ αἰῶνές σου εὐλογείτωσάν σε οἱ ἐκλεκτοί σου εὐλογείτωσάν σε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας

8,16

კურთხეულ ხარ შენ, რამეთუ მახარე ჩუენ და არა მეყო ჩუენ ეგრეთ, ვითარ-იგი ვჰგონებდით, არამედ მრავლისაებრ წყალობისა შენისა ჰყავ ჩუენ თანა.

εὐλογητὸς εἶ ὅτι ηὔφρανάς ἡμᾶς καὶ οὐκ ἐγένετό ἡμῖν καθὼς ὑπενόουν ἀλλὰ κατὰ τὸ πολὺ ἔλεός σου ἐποίησας μεθ᾽ ἡμῶν

8,17

კურთხეულ ხარ შენ, უფალო, რომელმან აკურთხენ ორნი იამავრნი და მშობელნი მათნი. მოეც მათ წყალობაჲ და ცხორებაჲ სრულ ჰყავ სიხარულით.

καὶ εὐλογητὸς εἶ ὅτι ἠλέησας δύο μονογενεῖς καὶ τοὺς γονεῖς αὐτῶν ποίησον αὐτοῖς ἔλεος καὶ σωτηρίαν καὶ συντέλεσον τὴν ζωὴν αὐτῶν μετὰ ἐλέους εὐφροσύνης

8,18

და მოვიდეს სიხარულით მონანი იგი და ჰრქუა მათ, რაჲთა აღავსონ საფლავი იგი, განთიადმდე, რაჲთა არავინ აგრძნეს.

καὶ ἤλθοσαν οἱ οἰκέται καὶ εἶπεν αὐτοῖς χῶσαι τὸν τάφον πρὸ τοῦ ὄρθρον γενέσθαι

8,19

და ედნას, ცოლსა თჳსსა, ჰრქუა, რაჲთა მზა ყოს პური დიდი. ხოლო მოასხნა მან ოთხნი ზუარაკნი და ოთხნი ვერძნი და ბრძანა მომზადებაჲ მათი.

καὶ Εδνα τῇ γυναικὶ εἶπεν ἐτοίμασον ἄρτους πολλούς καὶ εἰς τας βόας ἔδραμεν αὐτοῦ καὶ ἤγαγεν δύο βόας καὶ τέσσαρας κριοὺς καὶ ἔταξεν ἑτοιμάζειν αὐτούς

8,20

და მოუწოდა ტობიას და ეფუცა მას და ჰრქუა: არა განხჳდე სახლით ჩემით ვიდრე მეათორმეტედ დღემდე, რაჲთა ახარო სულსა ასულისა ჩემისასა სალმობიერსა.

καὶ ἐκάλεσεν Τωβιαν ὤμοσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν οὐ μὴ ἐξελθῃς ἐκ τοῦ οἴκου ἐὰν δέκατεσσάρων ἡμερῶν καὶ ἵνα εὐφρανεῖς τὴν ψυχὴν τῆς θυγατρός μου τὴν κατωδυνωμένην

8,21

და ზოგი მონაგებისა ჩემისა მიიღე მეყსეულად, წარვედ ტობიას წინაშე და ნეშტი, რაჲც იყოს სხუაჲ, ოდეს მოვსწყდეთ მე და ცოლი ჩემი, თქუენი არს.

καὶ μοι λάβε τὸ ἥμισυ τῶν ὑπαρχόντων παραχρῆμα καὶ ὕπαγε ὑγιαίνων πρὸς τὸν πατέρα σου καὶ τὰ λοιπά ὅταν ἀποθάνω ἐγώ καὶ ἡ γυνή μου ὑμέτερόν ἐστιν θάρσει παιδίον ἐγώ ὁ πατὴρ σου καὶ Εδνα ἡ μήτηρ σου

ნუ

გეშინინ, მე მამაჲ შენი ვარ და ედნა დედაჲ შენი.

IX

თავი

9,1

მაშინ მოჰჴადა ტობია რაფაელს და ჰრქუა მას:

τότε ἐκάλεσεν Τωβιας τὸν Ραφαηλ καὶ εἶπεν αὐτῷ

9,2

ძმაო აზარია, წარიბენ ამიერ ორნი აქლემნი და ოთხნი მონანი და წარვედ ჰრაგად გაბაელისსა და მიეც მას ჴელითწერილ ესე და მოჲღე მისგან ვეცხლი იგი და მოჲყვანე იგიცა შენ თანა ქორწილსა ამას.

ἄδελφε Αζαρια παράλαβε ἐντεῦθεν δύο καμήλους καὶ τέσσαρας οἰκέτας καὶ πορεύθητι ἐν Ῥάγοις παρὰ Γαβαηλ καὶ δὸς αὐτῷ τὸ χειρόγραφον καὶ λάβε τὸ ἀργύριον καὶ ἄγε αὐτὸν μετὰ σοῦ εἰς τὸν γάμον

9,3.4

შენ იცი, რამეთუ რაცხჳს მამაჲ ჩემი დღეთა და უკუეთუ დავყოვნოთ და დავაკლდეთ დღე ერთ ოდენ, შეწუხნეს მამაჲ ჩემი. და ჰრაგუელ ფუცა არაგანტევებაჲ ჩემი ათოთხმეტ დღე, რაჲთა ვიყოფოდი მე მათ თანა და ვერ ჴელ-მეწიფების შეურაყოფაჲ მისი.

9,5

მაშინ წარემართა რაფაელ და მონანი იგი მის თანა და მივიდეს ჰრაგად გაბაელისსა. და მისცა რაფაელ ჴელითწერილი იგი გაბაელს. და აუწყა ტობიაჲსთჳს, ვითარმედ მოყვანა ასული ჰრაგუელისი და არს იგი მუნ. და ჰხადეს მასცა ქორწილსა მას. აღდგა გაბაელ და მოჲხუნა გუდანი იგი.

καὶ ἐπορεύθη Ραφαηλ καὶ οἱ οἰκέται αὐτοῦ καὶ εἰς Ῥάγας ἧλθον πρὸς Γαβαήλ καὶ ηὐλίσθη ἐκεῖ καὶ ἔδωκεν Ραφαὴλ τὸ χειρόγραφον καὶ ὑπέδειξεν αὐτῷ περὶ Τωβιου ὅτι ἔλαβεν γυναῖκα τὴν θυγατέρα Ραγουὴλ ἐστιν ἐκεῖ καὶ καλεῖ αὐτὸν εἰς τὸν γάμον καὶ ἀνέστη Γαβαὴλ καὶ ἐξήνεγκε τὰ θυλάκια καὶ ἔδειξε τὰς σφραγῖδας καὶ ἠρίθμησε τὸ ἀργύριον καὶ ἐπέθξκεν ἐπὶ τὰς καμήλους

9,6

და აღიმსთუჱს განთიად. და მოვიდა ზოგად ქორწილსა მას ჰრაგუელისსა და პოეს ტობია ინაჴითმჯდომარე. და აღ-თავ-იქცია ტობია და ამბორს-უყო გაბაელს, და მოჲკითხა ტობია რაფაელცა. და თქუა გაბაელ: კურთხეულ არს ღმერთი, რომელმან მოგცა შენ მშჳდობაჲ, რამეთუ ძე კაცისა კეთილისა და სახიერისა და ქუჱლისმოქმედისა ხარი შენ. კურთხეულ იყავ შენ და მამაჲ შენი კურთხეულ იყვენით

καὶ ὤρθρευσαν καὶ ἤλθοσαν εἰς τὸν γάμον εἰς τὰ Ραγουηλ καὶ εὗρον Τωβιαν ἀνακείμενον καὶ εἶπεν Γαβαὴλ εὐλογητὸς κυριος ὃς ἔδωκέ σοι εἰρήνην ὅτι υἱὸς ἀνδρὸς καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ καὶ ἐλεημοσύνας ποιοῦντος εὐλογημένος εἶ σοι καὶ ὁ πατὴρ σου καὶ εὐλογημένη τῇ γυναικί σου καὶ ὁ πατὴρ αὐτῆς καὶ τῇ μητρὶ

X

თავი

10,1

ხოლო ტობი რაცხდა დღეთა, ვინაჲთგან განვიდა ტობია, ძე მისნი. და ოდეს აღესრულნეს დღენი იგი, შეწუხნა ტობი

καὶ Τωβιτ ἐλογίζετο ἡμέρας ἀφ ἧς ἐξῆλθε Τωβιας ὡς ἐπληρώθησαν αἱ ἡμέραι

10,2

და თქუა: მო-სამე-კუდა გაბაელ და არავინ მოსცა ვეცხლი იგი ძესა ჩემსა.

καὶ εἶπεν μήποτε κατῄσχυνται Γαβαηλ καὶ οὐδεὶς δίδωσιν τὸ ἀργύριον τῷ υἱῷ μου

10,3

და თქუა ანა: წარწყმდა ძე ჩემი და არღარა ცოცხალა იგი.

10,4

და გოდებდა მისთჳს და იტყოდა:

καὶ εἶπεν Αννα ἀπώλετο τὸ παιδίον μου διότι οὐκέτι ὑπάρχει ἐν τοῖς ζῶσιν καὶ θρηνεῖν περὶ αὐτοῦ καὶ εἶπεν

None

10,6 ტობი ნუგეშინის-ცემდა მას და ჰრქუა: ნუ გეშინ, დაო, მოვიდეს ძე ჩუენი ცოცხალი, დაბრკოლებაჲ რაჲმე ეყო მას და მით ჰყოვნის. ნუ სწუხ, რამეთუ რომელი წარსრულ არს მის თანა, სარწმუნო არს ძმათა ჩუენთაგანი, ნურას დაიდებ გულსა შენსა ბოროტსა.

None

10,7

და თქუა ანა: წარმიწყმდა შვილი ჩემი! და განვიდის გზათა მ~რთ და იმსტურობნ უკუეთუ მოვალს ძე მისი ვიდრე მზისა დასულამდე. და შევიდის სახედ თჳსა და არარაჲსა გემო იხილის, არცა დაიძინის.

καὶ εἶπεν Αννα ἀπώλετο τὸ τέκνον μου καὶ ἐκπηδήσασα τὴν ὁδόν περιεβλέπετο ᾗ ᾤχετο ὁ υἱὸς αὐτῆς ὅτε ὁ ἥλιος ἔδυ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἷκον αὐτῆς καὶ οὐκ ἐγεύσατο οὐδενὸς οὐ ὑπνῶσαι καὶ ὡς συνετελέσθησαν ἡμέραι τοῦ γάμου αἱ δέκα τέσσαρες καθὼς ὤμοσεν Ραγουηλ εἶπεν Τωβιας ἐξαπόστειλόν με ἐγὼ γινώσκω ὅτι ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου οὐκέτι ἀγωνιοῦσιν εἰ ἔτι ὄψεσθαί τὸ πρόσωπον μου

10,8

და თქუა ჰრაგუელ: მე წარვავლინნე მოციქულნი წინაშე ტობისსა, და ვაუწყო შენთჳს, ხოლო შენ იყავ მცირედ ჟამ ჩემ თანა.

καὶ εἶπεν Ραγουηλ ἐγὼ ἐξαποστελῶ ἀγγέλους πρὸς Τωβιν τὸν πατέρα σου ὑποδείξουσιν αὐτῷ τὰ κατὰ σέ δὲ σὺ ἔτι ὀλίγας ἡμέρας μετ ἐμοῦ

10,9

და შ~ნ ტობია ჰრქუა: ნუსადა, მამაო ჩემო, გლოცავ შენ, წარმგზავნე მე, რაჲთა არა მწუხარე ვიყო მე და მამაჲ ჩემი.

καὶ εἶπεν αὐτῷ Τωβιας μηδαμῶς ὦ πάτερ ἀξιῶ σε ἐξαπόστειλόν με ἵνα μὴ λυπήσω τὸν πατέρα μου

10,10

და აღდგა ჰრაგუელ და მოჲყვანა სარა, ასული თჳსი, და მისცა იგი ტობიას. და მისცა მას ყოველთაგან მონაგებთა თჳსთა და ზოგი: მონები და მჴევლები, ზროხაჲ და ცხვარი, ვერძები და აქლემები, ოქროჲ, ვეცხლი და სამოსლები დიდძალი ფრიად.

καὶ ἀναστὰς Ραγουηλ καὶ ἔλαβε Σαρραν τὴν θυγατέρα αὐτοῦ καὶ παρέδωκεν αὐτὴν Τωβίαν καὶ ἔδωκεν αὐτῷ πάντα τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ τὸ ἥμισυ παῖδας καὶ παιδίσκας βόας καὶ πρόβατα ὄνους καὶ καμήλους χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ ἱματισμον πολὺν σφόδρα

10,11

და წარავლინნა იგი, ამბორს-უყო და ჰრქუა: წარვედით, შვილო, ცოცხლებით და ღმერთმან ცათამან წარგიმართენ თქუენ, და მიხილვანცა შვილნი თქუენნი პირველ სიკუდილისა ჩემისა.

καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτοὺς ἠσπάσατο αὐτὸν Ραγουὴλ καὶ εἶπεν βαδίζετε τέκνα ὑγιαίνοντες καὶ ὁ θεὸς τοῦ οὐρανοῦ εὐοδώσαι ὑμᾶς καὶ ἴδοι με τέκνα ὑμῶν πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν με

10,12

და ამბორს-უყო ტობიას და სარას, ასულსა თჳსსა, შვილო, პატივ დედამთილისა რამეთუ ამიერითგან იგინი არიან მამა-დედანი შენნი, ვითარცა ჩუენ ვიყვენით შენდა. ვიდოდე, ასულო, ცოცხლებით!

καὶ ἐφίλησε Τωβίαν καὶ Σαρραν τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῇ θύγατερ τίμα τὸν πενθερόν σου καὶ τὴν πενθεράν σου ὅτι αὐτοὶ εἰσιν ἀπὸ τοῦ νῦν γονεῖς σού καθὼς ἤμεθα ἡμεῖς βάδιζε εἰς εἰρήνην καὶ εἶπεν Εδνα πρὸς Τωβιαν ἐνώπιον τοῦ κυρίου παραδίδωμί τὴν θυγατέρα μου οὕτως μὴ λυπήσῃς αὐτήν πάσας τὰς ἡμέρας καὶ ἰδοὺ ἐγώ μήτηρ σου καὶ Σαρρα ἀδελφή σου καὶ κατεφίλησεν ἀμφοτέρους καὶ ἐξήλθοσαν

10,13

და წარვიდა ტობია სიხარულით და აკურთხევდა ღმერთსა ცისა და ქუეყანისასა ილოცვიდა და თქუა: მეყავნ მე პატივისცემა მამისა ჩემისა და სიდედრისა ჩემისა, ვითარცა მამათა და დედათა ჩემთა, ყოველთა დღეთა ცხორებისა ჩემისათა.

καὶ ἐπορεύθη Τωβιας χαίρων καὶ εὐλογῶν τὸν θεόν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ προσηύξατο κατευλόγει γένοιτό μοι τιμᾶν τὸν πενθερόν μου ὥσπερ τοὺς ἐμαυτοὕ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν

XI

თავი

11,1

და წარვიდეს გზასა მათსა და მოვიდეს კესარიას, რომელ არს წინაშე ნინევისა.

καὶ ἐπορεύθησαν τὴν ὁδὸν αὐτῶν καὶ ἧλθον εἰς Κασεριν ἥ ἐστιν κατέναντι Νινευη

11,2

და ჰრქუა რაფაელ ტობიას: შენ იცი, ვითარ დაუტევე მამაჲ შენი.

καὶ εἶπεν Ραφαηλ πρὸς Τωβιαν πῶς ἀφῆκας τὸν πατέρα σου

11,3

აწ წარუსწროთ და მზა ვყოთ სახლი, ხოლო ცოლი შენი მოვიდეს მოცალედ შემდგომად ჩუენსა.

οὗν προδράμωμεν καὶ ἑτοιμάσωμεν τὴν οἰκίαν ἡ δὲ γυνή σου παρέστι κατὰ σχολὴν ὀπισω ἡμων

11,4

და წარვიდეს ორნივე, ხოლო ძაღლი იგი რბიოდა უწინარეს მათსა.

καὶ ἐπορεύθησαν ἀμφότεροι καὶ ὁ κύων προέτρεχεν ἔμπροσθεν αὐτῶν καὶ εἶπεν Ραφαὴλ πρὸς Τωβίαν λαβὲ τὴν χολὴν τοῦ ἰχθύος παρὰ χεῖρα σου καὶ ἔσται ἐν τῷ ἐγγίσαι τῷ πατρί σου προσελεύσεταί σοι καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἠνεῳγμένοι ἔμπασον τὴν χολὴν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἀποστύψει τὸ φάρμακον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἀναβλέψει ὁ πατήρ σου καὶ ὄψεται τὸ φῶς

11,5

ჰრქუა რაფაელ ტობიას: მიიღე ნავღელი თევზისა ჴელსა შენსა. და ვითარცა მიეახლო მამასა შენსა, იგი მოგიჴდეს ამბორისყოფად, და თუალნი მისნი აღებულ იყვნენ.

καὶ Αννα (+mater illius LaX (auct)) ἐκάθητο περιβλεπομένη εἰς τὴν ὁδὸν

11,6

აცცჳე ნავღელი თუალთა მისთა, და შესტკივეს წამალი იგი და მოჰჴადოს თეთრი თუალთა მისთა და იხილოს ნათელი.

εἶδε τὸν κύνα προτρέχοντα καὶ ἔδραμε καὶ εἶπεν Τωβὴτ ἰδοὺ ὁ υἱός σου ἔρχεται

11,8

და შერბიოდა შინა და ჰრქუა ტობის: აჰა, ძე შენი მოვალს.

11,9

და კუალად განვიდა ანა მიგებებად ძისა თჳსისა. მოეხჳა და დავარდა ქედსა ზედა თჳსსა და თქუა: ვინაჲთგან გიხილე შენ, შვილო, აწ თუ მოვკუდე, არღარა ვწუხდე, რამეთუ ვიხილე პირი შენი. და მოვიდა ტობისა.

καὶ προσδραμοῦσα Αννα εἰς ἀπάντησιν τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ περιέλαβεν αὐτὸν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ εἶπεν ἰδοὺ εἶδόν σε τέκνον ἀπὸ τοῦ νῦν ἀποθανοῦμαι

11,10

ხოლო იგი დგა კართა ზედა, და ოდეს ესმა ჴმაჲ ძისა თჳსისაჲ, უნდა ხილვაჲ მისი და ეჩქუეფებოდა აქა და იქი.

καὶ ἧλθε Τωβιτ καὶ αὐτὸς εἱστήκει ἐπὶ τῆς θύρας καὶ ὅτε ἤκουσε τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ ἧλθεν ἀπαντῆσαι αὐτῷ καὶ προέκοπτε καὶ προσέδραμεν Τωβίας τῷ πατρὶ αὐτοῦ καὶ Τωβὶτ φιλῆσαι τὸν υἱὸ αὐτοῦ καὶ ἀμφότεροι οἱ ὀφθαλμοὶ ἠνεῳγμένοι

11,11

და მორბიოდა ტობია მამისა თჳსისა. და მიყო ტობი პირი თჳსი ამბორისყოფად ძისა თჳსისა, და ორნივე თუალნი ახმულ იყუნეს.

καὶ ἔπεσε ἡ χολὴ τοῦ ἰχθύος τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ἐκάμμυσε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν τί ἐποίησας τοῦτο τέκνον καὶ εἶπεν Τωβίας θάρσει πάτερ καὶ τὸ φάρμακον ἰάσεώς ἐστι καὶ ἐπέδωκεν

11,12

და მოჰჴადა წამალმან თეთრი იგი თუალთაგან მისთა.

11,13

და აღიხილნა და იხილა ნათელი. და აკურთხევდა ღმერთსა, და მიჰხედა ძესა თჳსსა და ამბორს-უყოფდა მას. და ჰრქუა: აწ გიხილე შენ, შვილო.

καὶ ἀπελέπισε τὸ φάρμακον τὰ λευκώματα καὶ εἶδε τὸ φῶς καὶ ηὐλόγησε τὸν θεον καὶ ἀνέβλεψεν εἰς τον υἱὸν αὐτοῦ καὶ ἐφίλησεν αὐτὸν

11,14

კურთხეულ არს უფალი, რამეთუ ვიხილე ძე ჩემი, აჰა ესერა, ვხედავ ძესა ჩემსა. კურთხეულ არს ძე სახელი უფლისაჲ საკჳრველთმოქმედისა.

καὶ εἶπεν Εὐλογητὸς εἶ, ὁ θεός,

11,15

და შევიდეს ტობი და ანა, ცოლი მისი, და უხაროდა მათ და აკურთხევდეს ღმერთსა ყოვლისა მისთჳს, რაოდენი იქმნა მათთჳს. და უთხრა ტობია მამასა თჳსსა, ვითარ-იგი წარემართა გზაჲ თჳსი. და მოიყვანა სარა, ასული ჰრაგუელისი, ცოლად და მოჲღო ვეცხლი იგი. და აჰა ესერა, არს, მახლობელად წინაშე ბჭეთა მოვალს.

ὅτι ἰδοὺ βλέπω τὸν υἱόν μου εὐλογητὸν τὸ ὄνομα κυριοῦ τοῦ θαυμαστὰ καὶ εἰσῆλθεν Τωβιτ καὶ Αννα ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὸν οἷκον καὶ ἔχαιρον αὐτοὶ καὶ ηὐλόγουν τὸν θεὸν περὶ πάντων τῶν γεγενημένων αὐτοῖς καὶ ἐπέδειξεν Τωβιας τῷ πατρὶ αὐτοῦ ὅτι εὐοδώθη ἡ ὁδὸς αὐτοῦ καὶ ἐνήνοχεν ἀργύριον καὶ ἔλαβεν Σαρραν τὴν θυγατέρα Ραγουηλ γυναῖκα καὶ ἰδοὺ ἔστιν σύνεγγυς τῆς πύλης εἰσερχομένη

11,16

და განიხარეს ტობი და ანა და განვიდე მიგებებად სძლისა მათისა, და იხილეს ნათესავთა მათთა და ყოველთა, რომელნი შეემთხუჱოდეს. და უკჳრდა, რამეთუ ვიდოდა ყოვლითა ძალითა თჳთ ტობი და არავინ იპყრობდა წინა მას.

ἐχαρη Τωβιτ καὶ Αννα καὶ ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῇ νύμφῃ αὐτῶν καὶ εἷδον οἱ γείτονες αὐτῶν καὶ πάντες οἱ συναντῶντες καὶ ἐθαύμαζον ὅτι διέβαινε πάσῃ τῇ ἰσχύι αὐτοῦ καὶ οὐδεὶς ὁδηγεῖ αὐτὸν

11,17

და აკურთხევდა ჴმითა მაღლითა ღმერთსა. და შეიწყალა იგი ღმერთმან და აღიხილნა თუალნი მისნი.

καὶ εὐλόγει τῇ φωνῇ μεγάλῃ Τωβὴτ τὸν θεον ὅτι ἠλέησεν αὐτὸν ὁ θεός καὶ ἤνοιξεν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καὶ ὅτε ἤγγισεν Τωβιτ Σαρρα τῇ νύμφῃ αὐτοῦ κατευλόγησεν αὐτὴν λέγων δεῦρο ὑγιαίνουσα ἔλθοις θύγατερ εὐλογητὸς ὁ θεός ὃς ἤγαγέν σε πρὸς με καὶ εὐλογημένος ὁ πατήρ σου καὶ ἡ μήτηρ σου καὶ εὐλογημένος Τωβιας ὁ υἱός μου καὶ εὐλογημένη σύ θύγατερ καὶ ἐγένετο χαρὰ ἐν τῇ ἡμέρᾳ πᾶσι τοῖς Ιουδαίοις τοῖς κατοικοῦσιν ἐν Νινευη

და ოდეს მიეახლა ტობი სარას, ძისა ცოლსა თჳსსა, აკურთხა იგი და თქუა: მოგუალეთ, რამეთუ ცოცხლებით მოხუჱდ, ასულო. კურთხეულ არს ღმერთი, რომელმან მოგიყვანა შენ ჩემდა, კურთხეულ მამაჲ და დედაჲ შენი და კურთხეულ ტობია, ძე ჩემი, და კურთხეულ იყავ, ასულო ჩემო!

და იყო სიხარული ყოველთა ჰურიათაჲ, რომელნი